Αδιάφορος είτε προφήτης ο πατέρας ή ψεύτης ο γιός;

Τα...  συσσίτια, οι συνεχείς αλλαγές στην ηλικία τού Συμεών Συμεωνίδη και η εκδοθείσα το 2010 ταυτότητα 

Ιδού το απόλυτο πειστήριο της λαθροχειρίας στην ηλικία του προέδρου της ΟΕΒΑΣ.

Του Ν. Α. Κωνσταντόπουλου

Το παραμύθι με ήρωα τον μικρό Σίμο, η αρχή της ζωής τού οποίου χρονολογείται στα 1935 (κατ' εκείνον, που τώρα, πια, μεγάλωσε, άρχισε στα 1933), σιγά - σιγά φθάνει στο τέλος του. Εχει, όμως, μερικά επεισόδια ακόμη, με σασπένς, δράματα, συγκίνηση. Με άλλα λόγια, μελό. Τόσο, ώστε να συγκινήσει σκηνοθέτες του παλαιού ελληνικού κινηματογράφου, για να το γυρίσουν σε ταινία και να δώσουν τους ρόλους των πρωταγωνιστών στον Νίκο Ξανθόπουλο (Σίμος) και στην Μάρθα Βούρτση (Μελάνα). Επειδή, όμως, τέτοια έργα δεν γυρίζονται, πλέον, ας περιοριστούμε στην γραπτή αφήγηση, όσο κι αν αυτή δεν μπορεί ν' αποδώσει το δράμα εις βάθος. Δεν είμαι δα, και ο Φώσκολος. Νίκος είμαι. Αλλά όχι Φώσκολος -ξέρω, ο Φώσκολος δεν σκηνοθετούσε ούτε έγραφε ακριβώς τέτοια σενάρια για μελό, αλλά κάποιοι της ΟΕΒΑΣ με παρομοίωσαν μ' εκείνον, γράφοντες, μάλιστα, πως τον ξεπέρασα. Οποία τιμή...
Ο μικρός Σίμος, όταν μεγάλωσε αρκετά, περίπου στα 68 του, έκρινε ότι επέστη ο καιρός ν’ αλλάξει την ηλικία του. Να γίνει 70. Πώς; Μόνο εκείνος γνωρίζει. Νόμιμα; Ισχύει το ίδιο. Το έπραξε, τελικώς; Δεν γνωρίζω. Ή έτσι σας λέω προς ώρας.

Με ποια δικαιολογία ισχυρίζεται τώρα ότι άλλαξε -νομίμως, όπως υποστηρίζουν ο ίδιος και οι κόρακές (συγγνώμη, κόλακες) του- την ηλικία του; Για όλα φταίνε η Κατοχή, οι Γερμανοί και ο πατέρας του. Τι έκανε αυτός; Αλλαξε το έτος γέννησής του γιού του όταν ήταν μικρός για να παίρνει συσσίτιο στην Κατοχή.

Εδώ, λοιπόν, γεννώνται διάφορα ερωτήματα. Ο πατέρας Γιάννης, τι ακριβώς ήταν; Αδιάφορος και επιπόλαιος ή πολύ προνοητικός, ίσως και κάτι σημαντικά περισσότερο: μάντης, προφήτης; Εκτός κι αν ήταν εκπληκτικός πολιτικός αναλυτής, τόσο, ώστε μπορούσε να προβλέψει τι θα συνέβαινε στην Ελλάδα και στον κόσμο 6-8 χρόνια αργότερα. Αλλά, αν ισχύει το τελευταίο, θα ήταν προδότης της πατρίδας. Διότι κράτησε τις αναλύσεις και τις προβλέψεις του για τον εαυτό του και δεν τις μοιράστηκε τότε με την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της Ελλάδος, ώστε να είχαν προετοιμασθεί κατάλληλα εν όψει της επερχομένης λαίλαπας.
Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι ο Σίμος γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1933. Πότε ο πατέρας του τον δήλωσε ως γεννημένο το 1935; Σίγουρα όχι το… 1933. Αρα, αργότερα. Το 1935 ή το 1936; Γιατί; Γνώριζε πως το 1941 οι Γερμανοί θα κατελάμβαναν την Ελλάδα, θα υπήρχε πείνα και θα γίνονταν συσσίτια; Αν ναι, ισχύουν τα προαναφερθέντα περί μάντη, προφήτη ή εκπληκτικού πολιτικού αναλυτή, αλλά και… προδότη.
Αν, όμως, δεν τον δήλωσε το 1935 ή το 1936, πότε το έκανε; Αφότου άρχισε η Κατοχή; Και επί οκτώ (8) χρόνια ο μικρούλης Σίμος ήταν αδήλωτος, ανύπαρκτος για το ελληνικό κράτος; Σχολείο δεν πήγαινε;
Αναπάντητα θα μείνουν τα ερωτήματα. Δυστυχώς, ο πατέρας Γιάννης έχει αποδημήσει εις Κύριον.

Συσσίτιο σε σχολείο στην Κατοχή.

Ανακύπτουν, όμως, άλλα. Συσσίτιο στην κατοχή δικαιούνταν μόνο όσοι ήταν έως 9 ετών; Γιατί, αν υποθέσουμε ότι ο Σίμος ψευδώς δηλώθηκε, ως γεννημένος το 1935, όταν έληξε η Κατοχή δεν είχε κλείσει τα 9 του.

Θ’ αφήσουμε την απάντηση να δώσει ο ιστορικός, Δημήτρης Λιβιεράτος, σε προσωπική μαρτυρία του:
«Το 1941 πρώτη χρονιά της Κατοχής. 27 Απριλίου 1941 οι Γερμανικές στρατιωτικές δυνάμεις καταλαμβάνουν την Αθήνα. Τους πρώτους μήνες, που είναι και καλοκαιρινοί, δεν μας φάνηκε τόσο το διατροφικό. Αλλά αυτούς τους μήνες γινόταν και η μεγάλη αρπαγή τροφίμων από τις γερμανικές, ιταλικές δυνάμεις κατοχής. αλλά και ο αποκλεισμός των Άγγλων που καταδίκαζαν τον ελληνικό λαό σε θάνατο.
Ετσι με τον χειμώνα του 41, που ήταν και από τους πιο κρύους που γνώρισε η πρωτεύουσα, άρχισε η μεγάλη πείνα. Χιλιάδες άνθρωποι πέθαιναν κάθε μέρα. Τότε η μικρή μας, ακόμα, οργάνωση του ΕΑΜ Νέων, που ήταν στα γυμνάσια, αρχίζει την δράση της. Eβαλε το καθήκον να αγωνιστούμε για την ΕΠΙΒΙΩΣΗ. Θυμάμαι την πρώτη μας συνεδρίαση, στο 6ο γυμνάσιο στην οδό Φαλήρου. Λίγοι στην αρχή, αλλά μπορούσαμε να έχουμε τους μαθητές και μαθήτριες μαζί μας. Αρχίζουμε με ομιλίες μέσα στις τάξεις. Ζητήσαμε από τους καθηγητές, που δεν αντέδρασαν, να μιλήσουμε ανοιχτά στους συμμαθητές. Σε λίγο χρονικό διάστημα έγιναν επιτροπές σε όλα τα γυμνάσια.
Αρχισε η μαζική δραστηριότητα. Προς τις υπάρχουσες υπηρεσίες, τον Ερυθρό Σταυρό, την εκκλησία, όπου ήταν δυνατόν. Οι παρουσιάσεις ήταν όσο το δυνατόν πιο μαζικές. Η επιτροπή, που έμπαινε να συζητήσει, είχε απέξω εκατοντάδες συμμαθητές και συμμαθήτριες για συμπαράσταση. Αφήναμε τα μαθήματα -χωρίς αντίρρηση οι καθηγητές, μερικές φορές ήταν μαζί μας- να στηρίξουμε τις επιτροπές.
Συγχρόνως η οργάνωση μας γινόταν πιο μαζική. Κατεβαίναμε σε διαδηλώσεις. Χτυπιόμαστε με τις αστυνομικές και, προπαντός, τις χωροφυλακίστικες δυνάμεις που έβγαιναν να μας κυνηγήσουν. Σε λίγο και οι Ιταλοί, πολλές φορές έφιπποι, να μας κυνηγάνε και να δέρνουνε.
Κι όμως κερδίσαμε. Τα συσσίτια σε λίγο έγιναν πραγματικότητα. Κάθε μεσημέρι με το τέλος του μαθήματος είχαν καταφθάσει και τα καζάνια με το φαγητό. Η διανομή γινόταν από μια τριμελή επιτροπή μαθητών και έναν καθηγητή, που άλλαζαν κάθε μέρα».
Δεν ήταν η εξαίρεση αυτό. Συσσίτια δεν έπαιρναν μόνο όσοι ήταν έως 9 ετών. Εχουμε σχετικές μαρτυρίες. Πάμε παρακάτω.
Η Κατοχή τελείωσε το 1944. Το 1950, όταν ο Σίμος έφηβος, πλέον, πήγε να εγγραφεί στον ΣΕΓΑΣ, είχε λήξει και ο τραγικός εμφύλιος πόλεμος. Ποιος ο λόγος, λοιπόν, να μη δηλωθεί με την πραγματική ηλικία του;. Οπως αναγράφεται στο Μητρώο Αθλητών του ΣΕΓΑΣ, ο Συμεών Συμεωνίδης του Ιωάννη, με έτος γέννησης 1935, ενεγράφη στον Παναθηναϊκό στις 11 Νοεμβρίου 1950. Με ποιο αποδεικτικό στοιχείο έγινε αυτό; Με το υποτιθέμενο ψευδές, που είχε βγει για τα συσσίτια, υποθέτω.
Και γιατί δεν άλλαξε τότε η ηλικία του Σίμου, αφού δεν συνέτρεχαν οι λόγοι να εμφανίζεται με ψευδή; Μήπως -αν, φυσικά, αποδεχθούμε ότι έχει γεννηθεί το 1933, κάτι, που, όπως θα διαπιστώσετε στη συνέχεια ούτε ο ίδιος δηλώνει- για ν’ αγωνίζεται με μικρότερους και να τους κερδίζει; Ηταν, δηλαδή, τότε ένας άδικος άνθρωπος, αφού εξαπατούσε τους αντιπάλους του; Η απάντηση θα δοθεί στη συνέχεια.

Δύσκολα, αλλά διαβάζεται: Συμεωνίδης Συμεών 1935.

Το Μητρώο Αθλητών του ΣΕΓΑΣ.

Τα έτη πέρασαν, όμως, και ο μικρός Σίμος έγινε μεγάλος σε ηλικία. Αρχισε ν’ αγωνίζεται με τους βετεράνους. Αλλά για χρόνια πολύ δύσκολα διακρινόταν σε ιδιαίτερα υψηλό επίπεδο διεθνώς. Ηταν ένας πολύ καλός αθλητής, αλλά όχι αυτό που λέμε «μεγάλος». Κάποτε, λοιπόν, διαπίστωσε ότι, ως γεννημένος το 1935, δύσκολα θα γινόταν και μεγάλος, σε αξία, αθλητής. Και εκεί γύρω στο 2003 αποφάσισε να μεγαλώσει. Ηλικιακά. Ν’ αρχίσει, δηλαδή, ν’ αγωνίζεται στην σωστή -βάσει του 1933 σαν έτους γέννησης- κατηγορία.

Θ’ αναρωτηθείτε, ίσως, γιατί δεν το έκανε νωρίτερα. Πιθανόν να μη γνώριζε τι είχε πράξει ο πατέρας του. Ισως να το πληροφορήθηκε το 2003 από κάποιον, πιθανόν υπεραιωνόβιο, συγγενή ή φίλο της οικογένειας. Και αποφάσισε ν’ αποκαταστήσει την τάξη.
Είναι, όμως, έτσι τα πράγματα; Ε, όχι, φυσικά. Ο Σίμος, όπως αποδεικνύουν όλα τα στοιχεία, δεν ήταν άδικος ως νεαρός αθλητής. Είναι τέτοιος τώρα. Από πού προκύπτει αυτό; Ιδού:
Το 2012 συντάσσεται συμβόλαιο με αριθμό 1…5, «Πράξη αποδοχής κληρονομιάς», στο οποίο αναγράφεται ότι ο Συμεών Συμεωνίδης του Ιωάννη, κάτοικος Βύρωνα, Ραιδεστού 3, είναι γεννημένος το 1935 και είναι κάτοχος του υπ’ αριθμόν ΑΙ 5….1 δελτίου ταυτότητας, το οποίο εκδόθηκε στις 27/4/2010 στο Τ.Α. Παγκρατίου.
Προσέξατε τα έτη; Το 2012 εμφανίζεται σ’ επίσημο έγγραφο ως γεννηθείς το 1935. Και το δελτίο της ταυτότητας του έχει εκδοθεί το 2010. Δηλαδή, επτά χρόνια έπειτα από τότε που άρχισε ν’ αγωνίζεται στην Ελλάδα σαν γεννημένος το 1933.
Τι χρείαν έχομεν άλλων μαρτύρων; Εναργέστατα φαίνεται, τι έχει συμβεί. Ούτε καν θ’ αναλύσω (όπως είχα την πρόθεση) το ερώτημα, πώς και γιατί από το 2007 έως και το 2013 άλλαζε κάθε τόσο έτος γέννησης στις δηλώσεις του στους διεθνείς αγώνες. Ούτε γιατί το 2008 στο πρωτάθλημα Ευρώπης αγωνίσθηκε ως γεννημένος το 1935 και μετά δύο μήνες, στους Βαλκανικούς, εμφανίσθηκε δύο... χρόνια μεγαλύτερος. Ούτε, τέλος, γιατί, πάλι το 2008, στην Ελλάδα, στις 24/2 αγωνίζεται στην κατηγορία 70-74 ετών, στις 6/7 στην 75-79 και στις 16/11 στην 70-74. Αλλωστε, όλα αυτά τα στοιχεία τα έχω παρουσιάσει σε προηγούμενα άρθρα μου. Οποιος έχει αμφιβολίες, ας ανατρέξει σε αυτά.
Θα εκφράσω μόνο κάποιες απορίες. Στους διεθνείς αγώνες παρουσίαζε έγγραφα δηλωτικά της ηλικίας του; Αν ναι, όταν δηλωνόταν σαν γεννηθείς το 1933, τι εμφάνιζε; Πλαστά (ταυτότητα ή διαβατήριο) ή φωτοτυπία παραποιημένη;
Αυτό που αναμένουμε, πλέον, είναι να δούμε, τι θα πράξουν η δικαστική επιτροπή της ΟΕΒΑΣ, η διοίκηση της ομοσπονδίας και, ειδικά, ο πρόεδρός της, Συμεών Συμεωνίδης και ο ταμίας, Βασίλης Ανδρεάδης, ο οποίος έχει υποπέσει δις εις παρεμφερές παράπτωμα, δηλώνοντας το 1998 (Βαλκανικοί αγώνες) και το 2008 («Τρίτσεια») ως έτος γέννησης το 1953, αντί του 1954.
Κάποιοι περιμένουν να δουν παραιτήσεις. «Δεν βλέπω παραιτήσεις», έχουν σχολιάσει αρκετοί βετεράνοι στο διαδίκτυο. Για να υπάρξουν τέτοιες, όμως, πρέπει να υπάρχει φιλότιμο. Εδώ ο πρόεδρος ισχυρίσθηκε ότι είχε πατέρα αδιάφορο (ή προφήτη), που τον έγραψε στα μητρώα 8 χρόνια μετά τη γέννηση του. Και βγαίνουν διάφοροι κόρακες (συγγνώμη, κόλακες) και τον στηρίζουν. Ισως για να μη τους παρασύρει στην πτώση του...

Πρόβατα... βετεράνοι.

Οι διαφωνούντες με τον τρόπο λειτουργίας της αμαρτωλής διοίκησης της ΟΕΒΑΣ (και, πλέον, από τους χαρακτηρισμούς μου ουδέναν εξαιρώ, αφού όλοι ανέχονται αυτή την κατάσταση), μιλάμε και γράφουμε πεπαρρησιασμένως. Οι παράτυπες έως και παράνομες, οι μη συνάδουσες προς τους διεθνείς κανονισμούς, οι ύποπτες αποφάσεις του Δ.Σ., μας βρίσκουν αντίθετους. Και εκφράζουμε τις απόψεις μας περί αυτών με παρρησία, ευτόλμως. Αντιθέτως, όσοι «όμοιοι ομοίοις αεί πελάζουν», δεν τολμούν να έχουν το θάρρος της γνώμης τους. Απλώς... βελάζουν, σαν πρόβατα στο κοπάδι. Και γράφουν, ανωνύμως, ηλιθιότητες. Ηλιθιότητες, που χαρακτηρίζουν το πνευματικό τους επίπεδο. Πιθανόν δε, και την ηθική τους υπόσταση.

Οι... κόλακες του Συμεών Συμεωνίδη.

Επειδή δε, «κόρακας κοράκου δεν βγάζει μάτι», κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν τι στοιχεία τους έχουμε παρουσιάσει έως τώρα. Τα γραπτά στοιχεία, τις φωτογραφίες, τις φωτοτυπίες, τ’ αποτελέσματα των αγώνων από τα βιβλία των διοργανώσεων, τα δημοσιεύματα του περιοδικού του ΣΕΒΑΣ (το 1997 έγραφε για τον εαυτό του, ότι ήταν 62 ετών, απλή αφαίρεση κάντε), που ο ίδιος ο Συμεωνίδης εξέδιδε -και εκδίδει- όλα αυτά, λοιπόν, τα χαρακτηρίζουν, «σχόλια, απόψεις, αοριστολογίες, τρίχες» και άλλα ανάλογα. Στους ανύπαρκτους (ανύπαρκτοι, διότι δεν τολμούν να εμφανισθούν με τ’ όνομά τους και έχουν αναλάβει ανωνύμως την εργολαβία της υποστήριξης των παρανομούντων ή παρανομησάντων, Κύριος οίδε, τι «γραμμάτια εξοφλώντας») δεν πρόκειται ν’ απαντήσουμε, πλέον. Τους αξίζει η σιωπή.

Αξίζει, όμως, και η δημόσια διαπόμπευση ΟΛΩΝ των μελών της διοίκησης, δεδομένου ότι ΟΛΟΙ ανέχονται, δια πράξεων ή παραλείψεων, την άθλια αυτή κατάσταση. Εξίσου, όμως, θα έχουν ευθύνες και όσα σωματεία τούς στηρίξουν στις προσεχείς αρχαιρεσίες. Οπως έχουμε ξαναγράψει, όποιοι σύνδεσμοι βετεράνων ψηφίσουν τους συγκεκριμένους ανθρώπους στις εκλογές, θα είναι υπόλογοι σε όλους τους απλούς, αγνούς βετεράνους. Δεν ήξερα, δεν είδα, δεν διάβασα, δεν άκουσα, δεν υπάρχει πλέον. Τέρμα στην ανοχή.
Ιδού, λοιπόν, τα μέλη του ΔΣ:
Πρόεδρος: Συμεών Συμεωνίδης. Αντιπρόεδροι: Α': Διονύσης Χατζηδάκης, Β': Αννα Βερούλη, Γ΄: Λάμπρος Παπακώστας. Γενικός γραμματέας: Γιώργος Κωνσταντόπουλος. Ειδικοί γραμματείς: Α': Μιχάλης Κουτσουδάκης, Β': Παναγιώτης Αστεριάδης. Ταμίας: Βασίλης Ανδρεάδης. Εφορος: Μελάνα Συμεωνίδου. Εφοροι αγωνιστικού: Γιώργος Κάβουρας, Σπύρος Κοντοσώρος. Δημόσιες σχέσεις: Ηλίας Καφφές. Μέλη: Γιώργος Μαρσέλλος, Γιώργος Λιβέρης. Υπεύθυνος κανονισμού: Νίκος Λαγογιάννης. 

Σημειώσεις συντάκτη:
*Το αναφερόμενο διοικητικό συμβούλιο είναι το απελθόν. Βεβαίως, τα περισσότερα μέλη του παραμένουν. 

* Στη γενική συνέλευση της 30ης Ιανουαρίου, τα παραμύθι είχε μια ελαφρώς τροποποιημένη εκδοχή: Η μεταχρονολογημένη δήλωση της γέννησης έγινε για τα συσσίτια... μετά την Κατοχή.

*Ευχαριστώ τον δικηγόρο μου, τον φίλο μου ιδιωτικό ερευνητή και όσους με βοήθησαν σε αυτή την ενδελεχή έρευνα. Χωρίς αυτούς δεν θα είχα καταφέρει τόσα.

Ετσι... ξανάρχισαν όλα

Οι κότες, η κατσίκα και το... τμήμα στίβου του Α.Ο. Π. Φαλήρου

Η πρώτη παιδική ομάδα στίβου του ιστορικού, Α.Ο. Π. Φαλήρου, μετά την επανασύσταση του τμήματος, το Καλοκαίρι του 1970. Από αριστερά, όρθιοι, οι Διονυσόπουλος (πρώτος προπονητής), Γιάννης Λεκατσάς, Τάσος Παχός, Νίκος Κωνσταντόπουλος, Μιλτιάδης Χισκάκης, Ορέστης Κανακαράκης και ο έφορος, Αντώνης Αντωνέας. Καθιστοί, Μενέλαος Βαϊνδηρλής και Λάκης Κανακαράκης.

Του Ν. Α. Κωνσταντόπουλου

Το 1968, μετά την αποχώρηση από την ενεργό δράση του σπουδαίου σφαιροβόλου, Γιώργου Τσακανίκα, που είχε αναδειχθεί 8ος στους Ολυμπιακούς αγώνες της Μελβούρνης (Αυστραλία), το 1956, και έχει ατομικά ρεκόρ 18,21μ. στην σφαιροβολία και 55,17μ. στην δισκοβολία, το τμήμα στίβου του ιστορικού, ΑΟ Π. Φαλήρου, διαλύθηκε ουσιαστικά. Μόνον τυπικά υπήρχε, για ιστορικούς λόγους, δεδομένου ότι, πλην του Τσακανίκα, είχε αναδείξει και άλλους μεγάλους αθλητές (Βασίλης Μαυραπόστολος, Νίκος Λεκατσάς, Πιτ Χλέντζος -ο πρώτος Ελληνας, που ξεπέρασε τα 4μ. στο άλμα επί κοντώ- Κώστας Τραυλός, Κώστας Χατζηγιάννης, όλοι τους Βαλκανιονίκες, κ.α.), αλλά και αθλήτριες, με κορυφαία την Δομνίτσα Λανίτου, η οποία, το 1936, έγινε η πρώτη Ελληνίδα αθλήτρια στίβου, που μετέσχε σε Ολυμπιακούς αγώνες. Μάλιστα, είχε προκριθεί στον ημιτελικό (12άδα, τότε) των 80μ. μ' εμπόδια.
Δύο χρόνια αργότερα, το Καλοκαίρι του 1970, κάποιοι άνθρωποι, μεταξύ των οποίων ο τότε μπασκετμπολίστας του συλλόγου (είχε αγωνισθεί και στον στίβο), Γιώργος Γεωργιάδης, ο Διονυσόπουλος, οι κ. Αντώνης Αντωνέας και Παναγιώτης Παρασχάκης, αποφάσισαν να επανασυγκροτήσουν το τμήμα. Βρέθηκαν μερικοί παλαιότεροι, όπως ο εξαιρετικός δρομέας των 3.000μ. στιπλ, Γιάννης Μαρουδάς (έχει ρεκόρ 9'08''8, από το 1972, τότε ήταν 3ος στην Ελλάδα, τώρα -την εποχή που γράφηκε το θέμα- θα νικούσε και με διαφορά), ο, επίσης, εξαιρετικός 400άρης, Τάκης Μανωλίδης (πρώην μέλος της εθνικής εφήβων), η πολύ καλή, για την εποχή, ακοντίστρια, Ελεωνόρα Μοσχονά, ο αδελφός της, Γιώργος, επίσης ακοντιστής, και άλλοι. Την βάση, όμως, έπρεπε ν' αποτελέσουν οι νέοι.

Η μεγάλη κυρία του στίβου, Δομνίτσα Λανίτου.

Αρχισαν, λοιπόν, να ψάχνουν σε... αλάνες και σε δρόμους. Ναι, τότε στο Π. Φάληρο υπήρχαν αλάνες, πολλά άκτιστα οικόπεδα, όπου γίνονταν αγώνες ποδοσφαίρου (για τέρμα βάζαμε δύο πέτρες ή τσάντες ή ρούχα), αλλά εμείς, απέναντι από την Παναγίτσα -εκεί όπου τώρα βρίσκονται τράπεζες, ζαχαροπλαστείο κ.α.- δεν περιοριζόμασταν στο ποδόσφαιρο. Ρίχναμε και σφαίρα και δίσκο. Στο τετράγωνο δε, που περικλείεται από τις οδούς, Παρθενώνος, Αλκυόνης, Αρεως και Τρίτωνος διεξάγονταν τ' αγωνίσματα δρόμου από τα 100μ. και πάνω και το βάδην, ενώ στο πεζοδρόμιο γίνονταν το μικρό και το μεγάλο σπρίντ, 17 και 30μ., αντιστοίχως. Στην αυλή τού σπιτιού μου δε, τρέχαμε τα 80μ. με... φυσικά εμπόδια (σκαλάκια, παρτέρια, κολώνες). Μαζευόμασταν πολλά παιδιά, 14-15 ετών τα περισσότερα (υπήρχαν κι ένα-δυό λίγο μεγαλύτερα), και συναγωνιζόμασταν με βαθμολογία. Μάλιστα, ο καθένας διάλεγε μια χώρα, την οποία εκπροσωπούσε. 

Ο Γεωργιάδης, που κατοικούσε στην Παρθενώνος, πολύ κοντά στον... στίβο, μάς είχε εντοπίσει. Και κάποια ημέρα μάς πρότεινε να εγγραφούμε στον ΑΟΠΦ. Αρχικά ανταποκριθήκαμε μόνον τρεις (αλφαβητικά): Μενέλαος Βαϊνδηρλής, Νίκος Κωνσταντόπουλος και Μιλτιάδης Χισκάκης. Ολοι μας είχαμε, ήδη, σχέση με τον ΑΟΠΦ, διότι ήμασταν αθλητές της κολύμβησης και οι δύο (Χισκάκης, Κωνσταντόπουλος) και της υδατοσφαίρσης (πόλο). Μας έφερε  δελτία ο Γεωργιάδης και αρχίσαμε προπονήσεις στο γυμναστήριο, «Ι. Χρυσάφης», απέναντι από τον τότε ιππόδρομο, υπό την επίβλεψη του Διονυσόπουλου.

Ο στίβος, φυσικά, ήταν χωμάτινος, περιμέτρου 250μ. Δίπλα στο οίκημα, όπου καθόταν ο φύλακας, υπήρχαν μεταλλικοί δίσκοι άρσης βαρών, στους οποίους έδεναν... κατσίκα. Τώρα, κάποιοι από αυτούς βρίσκονται στο σπίτι μου. Θυμάμαι, είχε έλθει κάποτε και ο Γ. Τσακανίκας και μας είχε δείξει σφαιροβολία.

Από άλλη γειτονιά... συνελέγησαν έτεροι επίδοξοι αθλητές, κάποιοι εκ των οποίων (Γιάννης Λεκατσάς, Τάσος Παχός) διακρίθηκαν πανελλαδικά. Μαζί τους ήταν οι αδελφοί, Ορέστης και Λάκης Κανακαράκης και ο ταλαντούχος δρομέας ημιαντοχής, Σταύρος Γαρδέρης, που ενεγράφη στην ομάδα το επόμενο έτος. 
Αρχικά, η παρέα αυτή τελούσε τους αγώνες της στο οικόπεδο του παππού τού Λεκατσά, στην οδό Ναϊάδων. Είχαν σκάψει και σκάμμα για μήκος και είχαν μεταφέρει άμμο από την θάλασσα. Τα παιδιά μάζεψαν χρήματα και αγόρασαν σφαίρα, δίσκο, σφύρα και ακόντιο. Μια φορά -διηγείται ο Λεκατσάς- έριξαν την σφύρα στο... κοτέτσι τού διπλανού σπιτιού. Η κυρά Ψημμένου βγήκε φωνάζοντας για τις κότες της -ευτυχώς την γλύτωσαν- που είχαν σκορπιστεί δεξιά - αριστερά. Τα παιδιά, λοιπόν, έτρεχαν να τις μαζέψουν για να ηρεμήσει η γειτόνισσα. 
Η παρέα αυτή αργότερα άρχισε να πηγαίνει στο «Χρυσάφη». Εκεί προπονούνταν οι αθλητές του Πειραϊκού. Ο προπονητής τους, ο Βασίλης Βυτινάρος, που έψαχνε για αθλητές, τους έδωσε μια μέρα δελτία. Πήγε ο Λεκατσάς στον πατέρα του, τον Νίκο, το δελτίο, τού το έδειξε και τού εξήγησε.
«Εμείς είμαστε του ΑΟΠΦ. Εκεί θα γραφείς», απάντησε ο παλαιός Βαλκανιονίκης και μετέπειτα πρόεδρος του ΑΟΠΦ. Ευτυχώς τότε είχαν αρχίσει οι διεργασίες για την επανασύσταση του τμήματος. Τον Γιάννη ακολούθησαν οι φίλοι του και μαζί με την άλλη παρέα απετέλεσαν την μαγιά της ομάδας.

Ετσι, λοιπόν... ξανάρχισαν όλα. Πρόεδρος τότε στον ΑΟΠΦ ήταν ο Παναγιώτης Ρουσσελάκης και αντιπρόεδρος ο κ. Παρασχάκης, που το 1971 έγινε πρόεδρος.

Εκείνο το Καλοκαίρι πήραμε μέρος και στο παιδικό πρωτάθλημα, η πρώτη φάση του οποίου είχε διεξαχθεί στο στάδιο «Γ. Καραϊσκάκης». Ακριβώς από αυτούς τους αγώνες είναι η φωτογραφία, που δημοσιεύουμε.

Ο Γ. Γεωργιάδης (με την μπάλα) σ' εντυπωσιακή προσπάθεια.

Ο Διονυσόπουλος (συγγνώμη, αλλά μετά σχεδόν 46 χρόνια, μού διαφεύγει το μικρό του όνομα και δεν το θυμούνται και οι υπόλοιποι) ήταν ο πρώτος προπονητής του τμήματος. Καθαρά εμπειρικός, αλλά φιλότιμος.
Ο Γιάννης Λεκατσάς, την πρώτη διετία, στην κατηγορία παίδων, διακρίθηκε κυρίως στα 110μ. μ' εμπόδια (πρωταθλητής το 1971), αλλά και στην σφαιροβολία. Αργότερα αναδείχθηκε 4ος στους Βαλκανικούς εφήβων στα υψηλά εμπόδια, ενώ μετά ασχολήθηκε με το δέκαθλο και κατέκτησε τρία χάλκινα πανελλήνια μετάλλια. Εχει σημειώσει την 2η επίδοση του ΑΟΠΦ στην σφαιροβολία με 15,26μ., καταπληκτική για Ελληνα δεκαθλητή. Εκανε, πάντως, πολύ λιγότερα από όσα μπορούσε.

Ο Τάσος Παχός από την πρώτη διοργάνωση, αυτή των παίδων, έδειξε το σπουδαίο ταλέντο του. Αέρινος σπρίντερ, διακρίθηκε ιδιαιτέρως στα 100 και στα 200μ. (10''8 και 22''1 τα ρεκόρ του) κι έφθασε έως την προεθνική ομάδα. Θεωρώ, όμως, πως ήταν ικανός για περισσότερα πράγματα.

Ο Νίκος Κωνσταντόπουλος (ατομικό ρεκόρ 13,98μ. στην σφαιροβολία, 3ος στην ιστορία του ΑΟΠΦ, είχε τρέξει και 4Χ100μ. σε διασυλλογικούς) κατετάγη μία φορά 11ος και τρεις 12ος σε πανελλήνιο πρωτάθλημα. Δεν ήταν ταλέντο, αλλά έρριξε λιγότερο από όσο μπορούσε. Ο Μιλτιάδης Χισκάκης έτρεχε μεγάλες αποστάσεις (3.000μ., 5.000μ. και ανώμαλο δρόμο), ο Ορέστης Κανακαράκης κυρίως ημιαντοχή (αργότερα ασχολήθηκε επιτυχώς με το τένις), ο αδελφός του, Λάκης περισσότερο 400μ., αλλά και 200, και ο Μενέλαος Βαϊνδηρλής κυρίως 100, 200, ενίοτε 400μ., ενώ σε διασυλλογικό πρωτάθλημα είχε ρίξει και δίσκο.

Μερικά χρόνια αργότερα, από την ομάδα της Παρθενώνος, Αλκυόνης κ.λπ., ήλθε στον ΑΟΠΦ και ο Χρήστος Λυγερός, αξιόλογος άλτης μήκους (ρεκόρ 6,64μ.) και σπρίντερ (11''4 στα 100μ.). Ο Λυγερός, μάλιστα, και ο Βαϊνδηρλής ήταν οι καλύτεροι στους αγώνες μας και πάντα αυτοί διεκδικούσαν την πρωτιά, ενώ ο γράφων, που κυριαρχούσε σε σφαιροβολία και δισκοβολία, συνήθως ήταν 3ος, ενίοτε δε, 4ος.

Ηθική σήψις στην ΟΕΒΑΣ

Βασιλάκη, γι' αυτό έκανες την «πάπια» στο θέμα της ηλικίας τού Σ. Συμεωνίδη;
  

Πολύ καλός αθλητής είναι ο Βασίλης Ανδρεάδης. Αλλά αρκεί μόνον αυτό στον αθλητισμό;

Σήψις ηθική υπάρχει, πλέον, στην Ομοσπονδία Ελλήνων Βετεράνων Αθλητών Στίβου (ΟΕΒΑΣ). Τέτοια, που σε ουδέναν αγνό διαχρονικό αθλητή επιτρέπει, πλέον, να μένει απαθής παρατηρητής των δρώμενων ή αδιάφορος και να λέει ή να σκέπτεται «τι με νοιάζει εμένα, αφού δεν μ' ενοχλούν». Ο αθλητισμός πρέπει να διδάσκει ήθος. Και πρωτοπόροι σε αυτό οφείλουν να είναι οι διαχρονικοί αθλητές. Για να παραδειγματίζουν θετικά τους νεότερους. Δυστυχώς, κάποιοι, σημαίνοντες μάλιστα, με διοικητικές θέσεις στον ελληνικό βετερανισμό, το ξεχνούν. Και γίνονται το κακό, κάκιστο παράδειγμα. 
Αντιγράφω (προσθέτω, μόνο, τόνους, όπου δεν είχε, και σημεία στίξης) από το χρονολόγιο στο «φέις μπουκ», του Οδυσσέα Αγρου (Odysseas Agros), βετεράνου αθλητή, πρώην συνεργάτη της ΟΕΒΑΣ:

«Κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας (ΟΕΒΑΣ). Ο πρόεδρος του ΣΕΒΑΣ (σημείωση μπλογκ: Σύνδεσμος Ελλήνων Βετεράνων Αθλητών Στίβου) και ταμίας της ΟΕΒΑΣ, Βασίλης Ανδρεάδης εμφανίζεται να μετέχει στις κάτωθι διοργανώσεις σε άλλη ηλικιακή κατηγορία από ό,τι έπρεπε καθότι γεννημένος το 1954. Στους μεν βαλκανικούς του 1998, όντας 44 χρόνων, αγωνίστηκε στη 45-49 και όχι στην 40-44. Στα δε "Τρίτσεια" το 2008, στην 55-59 και όχι στην 50-54.
Στα "Τρίτσεια", χαρακτηριστικά, οι αθλητές, Κ. Κορδώσης και Ν. Μοσχόπουλος, που συμμετείχαν στην ίδια κατηγορία, διαμαρτυρήθηκαν στην γραμματέα των αγώνων, Μελάνα Συμεωνίδου για την παράβαση των κανονισμών.
Ουδέν προέκυψε.
Επεται συνέχεια..........».

Βιβλίο του ΣΕΓΑΣ 1980 με τους καλύτερους: Βασ. Ανδρεάδης 5ος στο δέκαθλο.

Μέγα ηθικό ζήτημα γεννάται, πλέον, για την αμαρτωλή -όπως την χαρακτηρίζω εδώ και καιρό- διοίκηση της ΟΕΒΑΣ. Και όποιοι σύνδεσμοι βετεράνων στηρίξουν τους συγκεκριμένους ανθρώπους στις προσεχείς αρχαιρεσίες, θα είναι υπόλογοι σε όλους τους απλούς, αγνούς βετεράνους. Δεν ήξερα, δεν είδα, δεν διάβασα, δεν άκουσα, δεν υπάρχει πλέον. Ούτε η δικαιολογία της μεγάλης ηλικίας του προέδρου της (που εξαιτίας της... ξεχνάει πότε έχει γεννηθεί και πότε δηλώνει το 1935 και πότε, δύο μήνες αργότερα, το 1933 κ.ο.κ.) ούτε τα... συσσίτια της Κατοχής και το γάλα ούτε ότι ήταν μεμονωμένο περιστατικό. Διότι, πλέον, έχουμε περιστατικά με δύο μέλη του προεδρείου της ΟΕΒΑΣ. Αν σκάψουμε δε, εις βάθος, Κύριος οίδε (κάποιος, ήδη, είδε), τι άλλο θ' ανακαλύψουμε. Ποιά άλλη βρωμιά. Ποιά άλλη απάτη. Και, βεβαίως, όχι μόνο στον τομέα της ηλικίας. Αλλά, πιθανόν, και στον οικονομικό. Καταγγελίες προφορικές, πολλές. Ας τολμήσουν οι καταγγέλλοντες να τις κάνουν γραπτώς και με στοιχεία. Διότι προφορικώς δεν μπορούν να σταθούν. Είναι «έπεα πτερόεντα». Ιδού, λοιπόν, πεδίον δόξης λαμπρόν για όποιον έχει τέτοια στοιχεία. Ας τα πάει στις αρμόδιες αρχές. Κι εμείς θα είμαστε δίπλα του, για να τον βοηθήσουμε. 
Τελευταίες, προς το παρόν, επισημάνσεις: Από το 15μελές διοικητικό συμβούλιο της ΟΕΒΑΣ, μόνο δύο αγωνίζονται. Ο αθλητής με την ηλικία ασανσέρ (δηλαδή ο πρόεδρος, Συμεών Συμεωνίδης) και ο ταμίας, ο Βασιλάκης Ανδρεάδης. Δηλαδή, 100%... επιτυχία στις δηλώσεις ηλικιών. Και προσέξατε το άλλο; Ποιά ήταν γραμματέας στην υπόθεση Ανδρεάδη και δεν ασχολήθηκε με την καταγγελία των Κορδώση και Μοσχόπουλου; Η σύζυγος τού προέδρου της ΟΕΒΑΣ. Οι τρεις τους (οι δύο υπόλογοι για τις περίεργες ή ψευδείς δηλώσεις της ηλικίας τους και η κ. Συμεωνίδου), μαζί με τον Μιχάλη Κουτσουδάκη και τον Νίκο Λαγογιάννη (ίσως και τον Τάσο Τασούλα) διοικούν τον ελληνικό βετερανισμό. Οι υπόλοιποι είναι ή διακοσμητικοί ή μακριά από το κέντρο λήψης των αποφάσεων. Αυτά. Και μη χειρότερα...















Ιδού και τα ατράνταχτα στοιχεία για την υπόθεση Ανδρεάδη. Δημοσιεύσεις του περιοδικού του ΣΕΒΑΣ. Αριστερά προσέξτε τα 200μ. και δεξιά το ύψος.

Το Ρέθυμνο και η Ελλάς τίμησαν ξανά τους ήρωες με τα «Αρκάδια»

«Τ’ Αρκάδι, ξέρετε, παιδιά, τι είναι το Αρκάδι; Είναι της Κρήτης η ζωή, το Αγιο φυλακτό της. Είναι η Ελλάς ολόκληρη, μαζί με τ’ όνειρό της»

 

Η θυσία και η υπέρτατη πράξη αντίστασης των ηρωικών Κρητικών απέναντι στους Τούρκους στον ξεσηκωμό του 1866, υμνήθηκε με τον τρόπο αυτόν. Ηταν 8 Νοεμβρίου (σύμφωνα με άλλους ιστορικούς, 9), όταν ο καπετάν Κωσταντής Γιαμπουδάκης, κατά την κρατούσα θεωρία, ή ο Εμμανουήλ Αναγνώστου Σκουλάς, κατά την άποψη έτερων ιστορικών, ανατίναξε την Ιερά Μονή Αρκαδίου. Μαζί του, πρωτοστάτης στην θυσία, ήταν και ο ηγούμενος, Γαβριήλ. Σκοτώθηκαν περί τους 800-850 Ελληνες, ενώ περίπου 1.500 (άλλοι υπολογισμοί τούς ανεβάζουν στις 3.000) ήταν οι νεκροί και τραυματίες Τούρκοι.
Αυτή την θυσία οι Ρεθεμνιώτες, όλη η Κρήτη και ολάκερη η Ελλάς, τιμούν κάθε χρόνο. Από το 1930 καθιερώθηκε και η διεξαγωγή ετήσιων αγώνων στίβου, με την επωνυμία «Αρκάδια», που εφέτος. έφθασαν στην 75^η διοργάνωσή τους -κάποιες χρονιές, παλαιότερα, για διάφορους λόγους (π.χ., πόλεμος) δεν διεξήχθησαν.
Τα τελευταία χρόνια διεξάγονται αγώνες μόνο στο Κρητικό βόλι και δρόμου, με κύριον τον Αρκάδιο δρόμο (22,5 χλμ.), που έχει αφετηρία την ιστορική Μονή και τερματισμό την πόλη του Ρεθύμνου, στο στάδιο της Σοχώρας. Σε αυτό επανήλθαν φέτος οι αγώνες, μετά το περσινό διάλειμμα, λόγω εργασιών, που εκτελούνταν εκεί.

Γιάννης Βασιλόπουλος.

Εφέτος δεν υπήρξε σασπένς στο Κρητικό βόλι (ρίψη σφαίρας με άλμα από βράχο ή τεχνητό βάθρο ύψους, συνήθως, 30-35 εκατοστών -εδώ ήταν περίπου 33-34) όσον αφορά τον νικητή. Το φαβορί ξεχώρισε εύκολα. Ηταν ο παλαιός πρωταθλητής της σφαιροβολίας, ο 40χρονος, Γιάννης Βασιλόπουλος (Ναξιακός). Πρώτευσε με 15,12μ. (σφαίρα 7,26κ.) έναντι 13,93μ., που έρριξε πέρσι, όταν και πάλι είχε νικήσει.

Μιχάλης Φρουδάκης.

Ο 54χρονος, Μιχάλης Φρουδάκης, της ΓΕ Ηρακλείου, (αγωνίζεται κάθε χρόνο ανήμερα της ονομαστικής του εορτής) αναδείχθηκε 2^ος με 13,35μ. μια πολύ καλή επίδοση. Πέρσι είχε ρίξει 13,38μ. Αξιοθαύμαστη η σταθερότητά του.
Τρίτος, ο σχεδόν 37χρονος πανύψηλος παλαιός πρωταθλητής των 400μ. (ρεκόρ 46’’83 το 2005), Μανώλης Σφακιανάκης (ΟΚΑ Πρέβελη), που, ως συνήθως, αγωνίσθηκε (μόνον αυτός) με παραδοσιακή κρητική φορεσιά, και έρριξε 13,13μ., έναντι 12,77μ. του 2014.

Μανώλης Σφακιανάκης.

Η τριάδα του βάθρου, λοιπόν, ήταν ίδια και απαράλαχτη με την περσινή.
Ακολούθησαν οι Πέτρος Τσίγγας (Κόροιβος) 12,14, Βασίλης Σπανδάγος (ΟΚΑ Αρκάδι) 11,02, Παναγιώτης Καλαϊτζάκης (ΟΚΑΠ) 10,97, Στέλιος Γασπαράκης (ΟΚΑΑ) 10,70, ο 59χρονος, Ιωακείμ Κανίδης (ΟΚΑΑ) με 9,88 και ο 60χρονος, Θανάσης Καλαντζής (Πανιώνιος) με 8,80μ.

Απόντες, για διάφορους λόγους, ήταν ο πολυνίκης του αγωνίσματος, ο 61χρονος, Βασίλης Μαγγανάς και ο παλαιότερος εν ενεργεία αγωνιζόμενος, ο 60ετής,Νίκος Κωνσταντόπουλος, που, από το… 1975 έως και πέρσι, είχε μετάσχει σε 35 διοργανώσεις. Αμφότεροι ευελπιστούν ότι, το 2016, στην επέτειο των 150 ετών από την υπέρτατη θυσία, θα είναι παρόντες.
Τις παλιές καλές εποχές θύμισε ο αγώνας στον Αρκάδιο δρόμο, παρότι την ίδια ημέρα διεξήχθη στην Αθήνα το πανελλήνιο πρωτάθλημα Μαραθώνιου δρόμου. Ετρεξαν 130 άνδρες (τερμάτισαν όλοι) -ανάμεσά τους 43 αλεξιπτωτιστές από την 1η Μοίρα- και 16 γυναίκες, εκ των οποίων μόνο μία εγκατέλειψε.

Από αριστερά: Σπανδάγος, Σφακιανάκης, Φρουδάκης, Καλαντζής, Βασιλόπουλος, Κανίδης, Γασπαράκης, Καλαϊτζάκης.

Τ’ αποτελέσματα ήταν:
ΑΝΔΡΕΣ: Πρώτευσε ο νικητής του 2013, Χρήστος Χατζάκης - Καζάνης (Ανεξάρτητος) με 1 ώρα 18’23’’. Τον ακολούθησαν οι Εμμ. Φιλιππάκης (Ανεξ., 56 ετών) 1:21’04’’, Εμμ. Συλλιγνάκης (Σφάκα Σητείας) 1:23’17’’, Γ. Κορνάρος (Αφορδακός) 1:27’34’’, Δημ. Πανταζής (ΣΔΥ Ρεθύμνου) 1:27’34’’, Ιω. Κοτσώνης (Πυροσβεστική Χανίων) 1:29’17’’ κ.λπ..
ΓΥΝΑΙΚΕΣ: Η 42χρονη, πλέον, νικήτρια του 2014, Τζοάννα Ντρινγκ - Δουλγεράκη (ΣΔΥ Ρεθύμνου) επανέλαβε τον θρίαμβό της, αυτή την φορά μ’ επίδοση 1:41’40’’. Ακολούθησαν: Ειρ. Χαλικάκη - Λιόνη (ΣΔΥΡ) 1:54’18’’, Αννα Βελεβά (Ανεξάρτητη) 2:01’34’’, Διαμ. Βρουτάκη (ΟΚΑΠ) 2:01’47’’, Δεσπ. Μιχελάκη (Κρόσφιτ Ρεθύμνου) 2:06’15’’ , Μάγδα Λιπαρτελιάνι (Ανεξ.) 2:09’47’’ κ.λπ.

Τ’ αποτελέσματα στα 5.000μ. σε δημόσιο δρόμο:
ΑΝΔΡΕΣ: 1^οι Νίκος Καμπιτάκης (ΟΦΗ) και Μίλτος. Καμπιτάκης (ΟΦΗ) ταυτόχρονη άφιξη, 3^ος Νικ. Τζαγκαράκης (ΝΟΡ). Εκκίνησαν 31 και τερμάτισαν όλοι.
ΓΥΝΑΙΚΕΣ: 1^η η νικήτρια του 2014, Μαριλένα Χανιωτάκη (ΟΚΑΑ), 2^η Αγκ. Μπουιτκούτε (Ανεξ.) 3^η Μ. Στριλίγκα (ΣΔΥΡ). Ξεκίνησαν 19, τερμάτισαν 18.

Οι τρεις καλύτεροι στο Κρητικό βόλι για μαθητές των δημοτικών σχολείων (όργανο 3 κιλών) ήταν: Μιχ. Δρυγιαννάκης (3^ο Δημ. Σχ.) 9,01, Δημ. Αστρινάκης (Δημοτικό σχολείο Ρουσσοσπιτίου) 8,44 και Νικ. Παναρετάκης (Δημ. Σχ. Αδελε) 8,04.
Αθλητές, κριτές και διοργανωτές έδωσαν ξανά την υπόσχεση, ότι θα προσπαθήσουν και του χρόνου να είναι εκεί, για να τιμήσουν πάλι -και, μάλιστα, με πανηγυρικό τρόπο- τους ήρωες.

Στον διαγωνισμό ζωγραφικής βραβεύτηκαν οι Βασίλης Καπετανάκης (Δημ. Σχ. Γερανίου), Αχιλλέας Τσαλάγγας (13^ο Δημ. Σχ.) και, με κοινό έργο, οι Απόστολος Φραγκίδης και Μιχάλης Φραγκίδης (Δημ.Σχ. Αδελε).
Παραδοσιακά παιχνίδια παρουσίασαν μαθητές δημοτικών σχολείων (6 ^ο, 13^ο, Αδελε, Γερανίου και Ρουσσοσπιτίου).
Οι εκδηλώσεις ολοκληρώθηκαν, όπως πάντα, με Κρητικούς παραδοσιακούς χορούς.
*Η εκτενής αναφορά στο Κρητικό βόλι γίνεται διότι είναι ένα ξεχωριστό αγώνισμα, που δεν τελείται εκτός Κρήτης. Εφέτος, για πρώτη φορά -εξ όσων, τουλάχιστον γνωρίζουμε- διεξήχθη το αγώνισμα αυτό μακριά από την ηρωική μεγαλόνησο. Ηταν στις 17 Οκτωβρίου, στον Αγιο Κοσμά, στους αγώνες ρίψεων, που πραγματοποίησε ο ΣΕΒΑΣ Κωνσταντινουπολιτών εις μνήμη του πρώτου Ελληνα, που ξεπέρασε τα 60μ. (60,08μ. το 1977) στην δισκοβολία, του Στέλιου Αγγλούπα. Υποστηρίζεται δε, ότι οι Κρητικοί πρώτοι αυτοί, έρριξαν την σφαίρα ξεκινώντας την προσπάθεια με την πλάτη στραμμένη προς το πεδίο βολής.

Η βροχή «χάλασε» το Γκαλά ρίψεων στο Ηράκλειο
Λίγες ημέρες νωρίτερα, η βροχή εμπόδισε την επίτευξη πολύ καλών επιδόσεων στο 7ο Πανελληνιο «Γκαλά» ρίψεων - δρόμων - αλμάτων για βετεράνους αθλητές, που φέτος διοργανωσε η Παγκρήτια Ενωση Διαχρονικών Αθλητών Στίβου, με συνδιοργανωτές την Περιφέρεια Κρήτης, τον Δημοτικό Οργανισμό Προσχολικής Αγωγής, Φροντίδας και Μαζικής Αθλησης Ηρακλείου (ΔΟΠΑΦΜΑΗ) και τον ΣΕΓΑΣ, στο Σταδιο «Ελευθερίας» Ηρακλείου. Παρά ταύτα, δεν έλειψαν κάποιες καλές επιδόσεις, κυρίως στοις ρίψεις. Το παρών έδωσε ξανά ο… 86χρονος, Κώστας Χατζηεμμανούλ, που ταξίδεψε από την Κω. Πήραν μέρος αθλητές από Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Κω, Χαλκίδα και, βεβαίως, από όλη την Κρήτη.

Τα καλύτερα αποτελεσματα ανά αγώνισμα:
Σφαιροβολία: 45-49: Ι. Φαναρτζής 11,98. 50-54: Μιχ. Φρουδάκης 12,50.
Δισκοβολία: 45-49: Μ. Πολομαρκάκη 27,61. 60-64: Χλ. Αγγλούπα 20,66. Ανδρες: 40-44: Κ. Φουρναράκης 32,58. 50-54: Φρουδάκης 42,65. 55-59: Ι. Κανίδης 26,80. 70-74: Εμμ. Λιουδάκης 26,20.
Κρητικό βόλι: 50-54: Φρουδάκης 13,62. 60-64: Βασ. Μαγγανάς 13,69. 70-74: Λιουδάκης 10,60.
Ελληνική δισκοβολία: 40-44: Φουρναράκης 27,00. 60-64: Γ. Βαρούχας 28,10.

Ακοντισμός: 45-49: Φαναρτζής 43,98. 60-64: Παν. Μανωλόπουλος 32,10.
Σφυροβολία: 50-54: Φρουδάκης 29,56. 45-49: Πολομαρκάκη 24,14.
100μ.: 45-49: Ι. Ζογλοπίτης 12’’2. 55-59: Γ. Αλέξης 13’’3. 85-89: Κ. Χατζηεμμανουήλ 20’’0. Γυναίκες: 40-44: Φ. Λύκου 14’’1. 55-59: Αθ. Βαϊνά 17’’3.
800μ.: 50-54: Θ. Ξεντές 2’28’’.
400μ.: 45-49: Ζογλοπίτης 59’’9. 85-89: Χατζηεμμανουήλ 1’56’’.
1.500μ.: 45-49: Αλ. Ανυφαντάκης 5’37’’.
5.000μ.: 55-59: Ι. Σαριδάκης 18’43’’
Μήκος: 40-44: Λύκου 4,60.
2.000μ βαδην: 50-54 ετών: Ν. Παναγιωτάκης 11’55’’.

*Διαβάστε και τα σχόλια. Υπάρχει ενδιαφέρων διάλογος.

Μια συγκινητική ιστορία από τα σκληρά χρόνια της Κατοχής

Συσσίτιο στην Κατοχή. Με την γάστρα δεξιά ο μικρός που είχε γεννηθεί το 1933, αλλά ο πατέρας του τον δήλωσε ως γεννημένο το 1935, για να παίρνει φαγητό από τα συσσίτια. Ξέχασε να δηλώσει την αλλαγή της ηλικίας επί 70 χρόνια. Ισως να μη το θυμόταν. Ισως να μη το γνώριζε. Το 2003, όμως, το θυμήθηκε. Ή το πληροφορήθηκε. Και από τότε κερδίζει μετάλλια σε διεθνείς αγώνες βετεράνων αθλητών του στίβου. Δίκαια και νόμιμα. Λίαν συντόμως θα έχετε λεπτομέρειες από την συγκλονιστική και συγκινητική αυτή ιστορία, που μπορεί να γίνει και ταινία του... Μπόλιγουντ ή μελό τουρκική, δεδομένου ότι ο Βασιλάκης Καΐλας, μεγάλωσε πια.