Γιορτή του αθλητισμού στον Γέρακα

Αυτός είναι ο αθλητισμός. Αγώνας έντιμος, χαρά για τη συμμετοχή, ικανοποίηση για το αποτέλεσμα (ή απογοήτευση, η οποία, όμως, πρέπει να σε χαλυβδώνει για να προσπαθήσεις περισσότερο και να επιστρέψεις δυνατότερος) και κοινωνικοποίηση. Σφυρηλάτηση δεσμών φιλίας με τους αντιπάλους σου, που, στην ουσία, είναι συναγωνιστές σου.

Ο βετεράνος δεκαθλητής, Γιώργος Δεμένεγας εκφράζει όλο το νόημα τού πραγματικού αθλητισμού (που, δυστυχώς, ελάχιστη σχέση έχει, πλέον, με τον πρωταθλητισμό) με την καθιερωμένη, πια, αγωνιστική συνάντηση μήκους άνευ φοράς για βετεράνους (που πλαισιώνεται και από άλλα αγωνίσματα), η οποία διεξάγεται στο κτήμα του, στον Γέρακα.
Εφέτος πραγματοποιήθηκε ο 3^ος ετήσιος αγώνας, με μεγαλύτερη συμμετοχή από κάθε άλλη φορά. Διεξήχθη, επίσης, μήκος με μικρή φορά για μεγάλους και παιδιά, ενώ ο Γιώργος έκανε και μια επίδειξη άλματος επί κοντώ με ξύλινο κοντάρι, όπως γινόταν δεκαετίες πριν.
Μολονότι σε κάτι τέτοιους αγώνες - γιορτή, τ’ αποτελέσματα δεν έχουν την πρώτιστη σημασία, αλλά επειδή η εκδήλωση δεν παύει να είναι αθλητική - αγωνιστική, θ’ αναφερθούμε σε αυτά, που, μάλιστα, για όσους δεν γνωρίζουν τον αθλητισμό, εμπεριείχαν μια έκπληξη. Για εμάς, όμως, κάθε άλλο παρά τέτοια ήταν η επικράτηση ενός αθλητή βάρους περί τα 130κ. Διότι, στους «παροικούντες εν Ιερουσαλήμ», δηλαδή στους γνώστες του αθλητισμού, είναι πασίγνωστο πως οι ρίπτες είναι εξαιρετικοί στο στατικό άλμα, διότι διαθέτουν πανίσχυρα πόδια.

Για να μη σας κρατάμε άλλο σε αγωνία, νικητής αναδείχθηκε ο παλαιός (τρις, δύο φορές στην σφυροβολία, μία στην σφαιροβολία, κάτι σπανιότατο, αν όχι μοναδικό στον ελληνικό στίβο) πρωταθλητής Ελλάδος στους άνδρες και νυν πρωταθλητής κόσμου στους διαχρονικούς (βετεράνους), Βασίλης Μαγγανάς.

Πήδησε 2,33μ., που με τον συντελεστή ηλικίας (αγωνίζεται στην κατηγορία 60-64 ετών) έγινε 3,28μ. Οσο -όπως μας είπε κατάπληκτος από την σύμπτωση- είχε πηδήσει όταν ήταν νέος. Εννοώ μικρός, διότι νέος είναι τώρα, στα 61 και μισό χρόνια του... Κι επειδή νέος είναι, δήλωσε ότι του χρόνου θα γυμνασθεί, ώστε να κάνει 2,50μ. Αλλωστε εφέτος πραγματοποίησε μόνο ένα άλμα.

Κατά σειρά οι τρεις καλύτεροι.

Τον Μαγγανά ακολούθησε ο Ανδρέας Σμυρναίος. Κι αν από τον Μαγγανά περιμέναμε κάτι πολύ καλό, ο Ανδρέας μάς εντυπωσίασε. Πήδησε 2,11 και με τον συντελεστή ηλικίας (είναι στην 65-69) έφθασε τα 3,20μ.! Η μεγάλη έκπληξη του αγώνα. Αλλά και πέρσι πολύ καλός ήταν. Στεναχωρήθηκε, όμως, επειδή έχασε το καλό έπαθλο, το μέλι...

Το μακρύτερο άλμα πραγματοποίησε ο αρχιπροπονητής (και ψυχή) του συλλόγου, Αμεινίας Παλληνεύς, Δημήτρης Δαμασκηνός: 2,48μ. Αλλά επειδή είναι νέος (σχετικά με τους άλλους, αφού έχει γεννηθεί το 1970, άρα αγωνίζεται στην κατηγορία 45-49 χρόνων), με τον συντελεστή έφθασε τα 2,86μ.

Ο οικοδεσπότης, ακολούθησε στην 4η θέση με 2,39μ. και 2,76μ. προσαρμοσμένο στην ηλικία. Ο Γιώργος ειναι δύο έτη (αρχικά έγραψα ένα, διότι ό ίδιος στο φύλλο αγώνος σημείωσε για τον εαυτό του ως έτος γέννησης το 1969, αντί του 1968!) μεγαλύτερος του Δαμασκηνού. Διοργανώνει δε, αυτή την αθλητική και κοινωνική συνάντηση, διότι επιθυμεί να γιορτάζει κάθε χρόνο μια πολύ σημαντική στιγμή της ζωής του.

Και οι τρεις επόμενοι, πάλι κατά σειρά.

Μετά τον Δεμένεγα βρέθηκε ένας αθλητής, για τον οποίο ελάχιστοι πίστευαν ότι θα πηδούσε κοντά στα 2μ. (1,92μ., για την ακρίβεια). Ο υποφαινόμενος, ο 60χρονος σφαιροβόλος, Νίκος Κωνσταντόπουλος. Χάρη στον συντελεστή κατετάγη 5ος με 2,70μ. Στα νιάτα του (εννοώ στα πρώιμα νιάτα του, τώρα βρίσκεται στα ώριμα τέτοια), είχε κάνει 2,69μ.! Ηδη υποσχέθηκε του χρόνου να είναι εκεί και να πάει πιο μακριά.

Ο καλός επικοντιστής, Νίκος Καρατάσος (60-64) κατέλαβε την 6η θέση με 1,88μ., που προσαρμόζεται σε 2,65μ. Είναι αλήθεια, ότι τον περιμέναμε λίγο καλύτερο. Αλλά το άλμα άνευ φοράς χρειάζεται γερά πόδια... 

Απέτυχαν δύο εξαιρετικοί δεκαθλητές 
Στη συνέχεια βρίσκουμε τον Γιάννη Κώτσια (40-44 ετών) με 2,37μ. και 2,58μ. Στους αγώνες των βετεράνων τον βλέπουμε συχνά να ρίχνει δίσκο και, ενίοτε, ακόντιο.

Ακολουθεί στην κατάταξη ο παλαιός πρωταθλητής Ελλάδος του δεκάθλου, Μιχάλης Σιμιτζής (40-44 ετών), που πήδησε 2,30μ. (2,51).  Για τον Σιμιτζή τα 2,30μ. μοιάζουν λίγα.
Ο παλαιός σπρίντερ και άλτης (αλλά και νυν, ως αγωνιζόμενος βετεράνος), Δημήτρης Μιχαλόπουλος (κατηγορία 40-44 ετών) κατετάγη 9ος με 2,29μ. (2,50μ.).
Μόλις 10ος έμεινε ο πολλάκις πρωταθλητής Ελλάδος στο δέκαθλο, Ζήσης Κουρέλος (65-69 ετών) με 1,64μ. (2,49μ.). Είναι εμφανέστατο πως ο, σχεδόν θρυλικός, την εποχή του, για το δέκαθλο, Ζήσης, δεν γυμνάζεται.
Στην 11η θέση βρέθηκε ο παλαιός ποδοσφαιριστής, Ηλίας Κακογεώργος (κατηγορία 45-49 χρόνων) με 2,09μ. (2,41μ.). Ο Ηλίας, που είναι καθηγητής Φυσικής Αγωγής και προπονητής βόλεϊ, αλλά και ποδοσφαίρου, είναι συγγενής του ικανότατου αγωνιζόμενου βετεράνου αθλητή (κάνει μ’ επιτυχία και ρίψεις και άλματα!), Παναγιώτη Κακογεώργου. 
Τέλος, 12ος κατετάγη ο πολύ καλός αγωνιζόμενος βετεράνος 400άρης, Σπύρος Σκορδίλης (55-59 ετών) με 1,58μ. (2,07μ.). Πολύ χαμηλή επίδοση για ένα τόσο καλό -τουλάχιστον για τα ελληνικά δεδομένα- δρομέα 400μ.

Με την μετροταινία ο Βασίλης Τσαντικίδης.

Στην δεξιά στήλη εικονίζονται οι αθλητές, που κατέλαβαν τις θέσεις 7η-12η, με την σειρά κατάταξης.
Μετά το μήκος χωρίς φόρα, διεξήχθη ο αγώνας τού μήκους με φόρα, που είχε περισσότερο τον χαρακτήρα επίδειξης. Μετέσχον έξι από τους 12 και η κατάταξη, με τους απόλυτους αριθμούς (χωρίς, δηλαδή, την προσαρμογή της ηλικίας) ήταν: Κώτσιας 4,23, Μιχαλόπουλος 4,19, Δεμένεγας 3,86, Σκορδίλης 3,44 (είδατε πόσο τον βοήθησε η ταχύτητα), Δαμασκηνός 3,38, Κακογεώργος 3,18. 
Αλλά η εκδήλωση δεν είχε ολοκληρωθεί. Εγιναν αρκετά ακόμη. Αφήστε που επίτηδες αφήσαμε το καλύτερο (τουλάχιστον από αγωνιστικής πλευράς) για το τέλος. Δεν το ξεχάσαμε.
Είχαμε, λοιπόν, και αγώνα μήκους με φόρα για παιδιά. Ολα πήραν μετάλλιο και δίπλωμα, οπότε η αναφορά της κατάταξης γίνεται με βάση την επίδοση. Στην παρένθεση, πάντως, αναφέρουμε το έτος γέννησης κάθε παιδιού, διότι κάθε χρόνος που περνάει έχει τεράστια σημασία σε αυτές τις ηλικίες -όπως, άλλωστε, και στις πολύ μεγάλες:

Οι μικροί στην απονομή. Τον Νίκο Δεμένεγα εκπροσώπησε ο πατήρ.

Θεόδωρος Τριαντάφυλλος (2003) 3,78 (3,77μ. το δεύτερο καλύτερο άλμα του), Νίκος Δεμένεγας (2003) 3,78 (3,58μ. το δεύτερο), Γιώργος Κακογεώργος (2006) 2,98, Φαίδων Σουλιώτης (2008) 2,71, Σταύρος Δαμασκηνός (2009) 2,54, Κώστας Βατσίλας (2005) 2,22. Αγωνίσθηκε και η Ειρήνη Κακογεώργου (2003), η οποία πήδησε 2,86μ. 

Ο Γιώργος επί τω... άλματι.

Το... κλου, το αποκορύφωμα, της πολύ ευχάριστης αυτής εκδήλωσης (πάντα στο αγωνιστικό μέρος αναφερόμαστε, γιατί υπήρξε και εξωαγωνιστκή συνέχεια) ήταν η επίδειξη άλματος επί κοντώ στην άμμο, με ξύλινο κοντάρι, που πραγματοποίησε ο ευφάνταστος, Γιώργος Δεμένεγας.

Η απονομή, ο Αλ. Φωτακίδης και η συζύγος του νικητή, Αναστασία.

Μας γύρισε πολλά χρόνια πίσω (όταν ακόμη... δεν είχαμε γεννηθεί), θυμίζοντας πώς, σε... προϊστορικές εποχές, πηδούσαν επί κοντώ. Εκανε τρία άλματα, με καλύτερο στο 1,45μ. Οχι ότι δεν μπορούσε και ψηλότερα. Αλλά επίδειξη ήταν, όχι αγώνας.
Οχι, όχι, αυτό δεν είναι τραγούδι. Ωπ, λάθος. Τούτο είναι άλλο. Είναι Διονύσης Σαββόπουλος. Εμείς τώρα γράφουμε για άλμα εις μήκος άνευ φοράς. Οχι, όχι, λοιπόν, μη φοβάστε, δεν ξεχάσαμε τις γυναίκες. Τις τρεις κυρίες, που ελάμπρυναν με την παρουσία τους -και τ’ άλματά τους- την όλη εκδήλωση. Τις αφήσαμε στο τέλος, ακριβώς για να μείνουν οι αναγνώστες με τις καλύτερες των εντυπώσεων. 
Και δικαιολογημένα, αφού πραγματοποίησαν καλά άλματα. Κορυφαία ήταν η πολυσύνθετη, Λίλη Λιάπη (κατηγορία ηλικίας 45-49 ετών, τι να γίνει, στον αθλητισμό δεν κρύβεται η ηλικία -και θα δούμε σε προσεχές δημοσίευμά μας, τι συμβαίνει μερικές φορές). Πήδησε 1,85μ., που μετετράπηκε σε 2,18μ.

Η νικήτρια.

Επί τη ευκαιρία, να πούμε ότι περιμένουμε την Λίλη στον αγώνα ρίψεων, ο οποίος θα διεξαχθεί προσεχώς (πιθανότατα στις 10 Οκτωβρίου), στον Αγιο Κοσμά, εις μνήμη του μεγάλου δισκοβόλου, Στέλιου Αγγλούπα, που έφυγε από κοντά μας τον Απρίλιο. Στην διοργάνωση αυτή οι ρίπτες θα κάνουν από έξι βολές, όχι από τέσσερις, όπως συμβαίνει στους απαράδεκτους αγώνες της θλιβερής, πλέον, Ελληνικής Ομοσπονδίας Βετεράνων (ΟΕΒΑΣ).

Αλλά ας συνεχίσουμε με τ’ αποτελέσματα. Δεύτερη κατετάγη η Βασιλική Αδαμοπούλου (κατηγορία 35-39 χρόνων) με 1,89μ., που έγινε 1,98μ. Είναι η σύζυγος του Δημήτρη Δαμασκηνού.

Η 2η και η 3η, εν σειρά.

Την 3η θέση κατέλαβε η Ελένη Καραϊσκου (40-44 ετών) -καθηγήτρια Φυσικής Αγωγής, σύζυγος του Ηλία Κακογεώργου- με 1,76μ., που με τον συντελεστή ηλικίας μετατράπηκε σε 1,95μ.

Σημαντικότατη ήταν η βοήθεια που πρόσφεραν, αφού ανέλαβαν την μέτρηση των αλμάτων, ο Αλέκος Φωτακίδης, επίτιμο μέλος (αλλά και ψυχή του) τού ΑΣΕΔΑΣ και ο επίσημος κριτής του ΣΕΓΑΣ και πρόεδρος του ΔΙΑΣ Αθηνών, αγωνιζόμενος βετεράνος, Βασίλης Τσαντικίδης. 

Οι τρεις άλτριες και η Φρόσω Πατσού.

Παρούσα στην εκδήλωση ήταν η ψυχολόγος, Φρόσω Πατσού, μια από τις κορυφαίες Ελληνίδες δρομείς ταχύτητας 100μ. όλων των εποχών (με 11''31, από το 2001, είναι 7η στην σχετικά κατάταξη), την οποίας ο γιός -ο Σουλιώτης- αγωνίσθηκε στο μήκος. Η Φρόσω... απείλησε (ουσιαστικά, τις άλλες άλτριες) ότι του χρόνου θα μετάσχει στο μήκος άνευ φοράς.

Παρών και ο Παναγιώτης Συμεωνίδης, παλαιός πολύ καλός επικοντιστής και ακόμη καλύτερος προπονητής. Εχει αναδείξει, μεταξύ πολλών άλλων, την δευτεραθλήτρια Ευρώπης στις γυναίκες του 2014, Κατερίνα Στεφανίδη.
Επακολούθησε το καθιερωμένο πολύωρο γλέντι, με νόστιμο φαγητό (ψητά, σαλάτες, ρυζότο, πατάτες κ.α.), κρασί, μπύρα κ.λπ. Φωτογραφίες, όμως, δεν δημοσιεύουμε, διότι, αν τις δουν οι εκπρόσωποι της «τρόικας», συγγνώμη, των «θεσμών» (που, πλέον, είναι τέσσερις) ήθελα να γράψω, θα μας φορολογήσουν αλύπητα...
Ο οικοδεσπότης υποσχέθηκε ακόμη καλύτερο αγώνα του χρόνου. Εμείς, πάντως, τον ευχαριστούμε εκ βάθους καρδίας για την χαρά που μας πρόσφερε απλόχερα. Και του χρόνου να είμαστε όλοι εκεί...

Βετεράνοι, βετεράνοι, το μυαλό σας κάπου χάνει Νο 3

Απαιτείται αναδιάρθρωση της ΟΕΒΑΣ, ώστε ν' αντιστραφεί η αρνητική πορεία του βετερανισμού

       

Ο Συμεών Συμεωνίδης (δεξιά) με τον τότε πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κάρολο Παπούλια. Πίσω διακρίνεται ο Ακαδημαϊκός, παλαιός σπουδαίος πρωταθλητής της δισκοβολίας, Αντώνης Κουνάδης.

Το Βαλκανικό πρωτάθλημα στίβου για βετεράνους αθλητές έρχεται (18, 19 Σεπτεμβρίου, Θεσσαλονίκη), αλλά αυτό που έχει, ήδη, έλθει -για την ακρίβεια, έχει εγκατασταθεί- είναι η βλακεία. Η βλακεία όσων μελών της διοίκησης της αμαρτωλής ελληνικής ομοσπονδίας (ΟΕΒΑΣ) θεωρούν ότι οι ρίπτες και οι άλτες των οριζοντίων αλμάτων (μήκος, τριπλούν) είναι αθλητές - πολίτες Β’ διαλογής, «Παιδιά ενός κατώτερου Θεού» (για να θυμηθούμε τον, παραπλανητικό, πάντως, τίτλο του εξαιρετικού κινηματογραφικού έργου). Ε, λοιπόν, έπραξαν σφάλμα μέγα.

«Βετεράνοι, βετεράνοι, το μυαλό σας κάπου χάνει» (ναι, εσάς, που αποφασίζετε δικτατορικά, «ετσιθελικά», την καταστρατήγηση των διεθνών κανονισμών, όχι όλων, βεβαίως), αν πιστεύετε, ότι θα σας αφήσουμε χωρίς κριτική για τις αποφάσεις σας. Και ότι θα σας επιτρέψουμε να διαφεντεύετε εσαεί ένα αθλητικό κίνημα, έναν αθλητικό χώρο με ψεύδη (π.χ.: «Ομόφωνα η διοίκηση αποφάσισε να γίνονται 4 προσπάθειες σε ρίψεις και άλματα, αντί 6 για τους 8 καλύτερους», ενώ εγώ, και άλλοι, ρωτήσαμε μέλη του Δ.Σ., που απάντησαν πως αγνοούσαν την… ομόφωνη απόφαση), ειρωνείες, απειλές για μηνύσεις και άλλα. Εως εδώ. Φθάνει πια!
Θα έλθουν, λοιπόν, οι Βαλκάνιοι φίλοι μας και θα κάνουν από 4 προσπάθειες (και όσοι τυχόν θα είναι εκτός οκτάδας; Αν ναι, θα είναι, και αυτό, καταστρατήγηση των διεθνών κανονισμών), ενώ πέρσι, στη Ρουμανία, το 2013, στην Κροατία, και το 2012, στην Τουρκία, οι οκτάδες πραγματοποίησαν από έξι. Και τούτο, γιατί έτσι αποφάσισαν, με νοοτροπία «αποφασίζομεν και διατάσσομεν, Δημήτριος Ζαγοριανάκος, στρατηγός», ο πρόεδρος, Συμεών Συμεωνίδης, η σύζυγός του και έφορος, Μελάνα, ο ταμίας, Βασίλης Ανδρεάδης, ο Α’ ειδικός γραμματέας, Μιχάλης Κουτσουδάκης και κάποιοι, λίγοι, άλλοι.

Με όσα γράφουμε (και θα γράψουμε) ουδόλως προσπαθούμε να μειώσουμε την προσφορά στο παρελθόν, έως πρόσφατα, του ζεύγους Συμεωνίδη. Στήριξαν τον βετερανισμό (στα πολλά θετικά τού παρελθόντος, είναι και η απόκτηση των γραφείων της ΟΕΒΑΣ στο Παναθηναϊκό στάδιο) ποικιλοτρόπως. Κάποιοι, αρκετοί, υποστηρίζουν, πάντως, ότι τούτο δεν έγινε ανιδιοτελώς. Αλλά ας το παρακάμψουμε.
Οσα, όμως, κι αν εχει προσφέρει στο παρελθόν κάποιος, δεν έχει το δικαίωμα να οικειοποιείται ένα χώρο. Ο βετερανισμός ΟΥΔΕΝΌΣ αποτελεί ιδιοκτήσια. Ο πρόεδρος, στην ένατη δεκαετία της ζωής του, παραμένει δραστήριος, με ζωντάνια αξιοθαύμαστη, αλλά και με φοβερό πείσμα σε ό,τι «του κατέβει» στο κεφάλι. Θεωρεί εαυτόν ιδιοκτήτη του βετερανισμού. Εχει προσφέρει σε αυτόν, έχει πάρει από αυτόν (δεν εννοώ κατ' ανάγκη οικονομικά, αλλά, τουλάχιστον, σε προβολή -φωτογραφίες με τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κάρολο Παπούλια, με υπουργούς, άλλους αξιωματούχους, διεθνείς διοικητικές θέσεις, ταξίδια, δεξιώσεις και πολλά άλλα), τούτο, όμως, δεν τον καθιστά ιδιοκτήτη του.
Ποιός είναι ο ιδιοκτήτης του βετερανισμού, που λέει «εγώ δεν αναγνωριζω τις ημερίδες του ΣΕΒΑΣΚ»; Ποιός αποφασιζει για τις 4 προσπάθειες;

Η Μελάνα - Μαίρη Συμεωνίδου.

Ποιος φτιάχνει αυτά τα γελοία και, αυταποδείκτως, αδύνατα να εφαρμοσθούν, προγράμματα αγώνων; Ποιός δεν επιθυμεί την θέσπιση ορίων βράβευσης; Και γιατί; Ποιός, με τον τρόπο του, απομακρύνει καλούς αθλητές από τους αγώνες της ΟΕΒΑΣ; Ποιος διώχνει άξιους ανθρώπους, που προσφέρουν εξωδιοικητικά αφιλοκερδώς; Ποιός εμποδίζει την οικονομική διαφάνεια στην ΟΕΒΑΣ; Και να σημειώσω κάτι: Οπου γράφω «ποιός» βάλτε, εναλλακτικά, το «ποιοί».
Και τα μεγάλα ονόματα του αθλητισμού, που είναι στην διοίκηση της ΟΕΒΑΣ (Αννα Βερούλη, Λάμπρος Παπακώστας, Γιώργος Μαρσέλλος, Σπύρος Κοντοσώρος, ο παλαιός πρωταθλητής, Γιώργος Κάβουρας, ο δήμαρχος Π. Φαλήρου και, επίσης, παλαιός πρωταθλητής, Διονύσης Χατζηδάκης), πώς ανέχονται αυτή την κατάσταση; Πώς αποδέχονται να είναι μαριονέτες, αθύρματα στα χέρια κάποιων;

Ιδιοκτήτες του βετερανισμού;

Το ζεύγος από μια στιγμή κι έπειτα (ειδικά την τελευταία διετία) κατέστη αρνητικό για τον βετερανισμό, για διάφορους λόγους. Και οι δύο αναπτύσσουν εχθρότητα με όποιον ασκεί κριτική. Αντί να επιδιώκουν την καλόπιστη και εποικοδομητική τέτοια, ώστε να διορθώνουν σφάλματα και να βελτιώνονται, θεωρούν πολέμιο, όποιον την ασκεί. Διακρίνονται από έλλειψη αυτοκριτικής. Από ναρκισσισμό και αυτοϊκανοποίηση.
Με την στάση τους, απογοητεύουν και απομακρύνουν όποιον έχει διάθεση να προσφέρει. Φοβούνται πως θα χάσουν την «καρέκλα» και όσα απορρέουν από αυτήν. Πρόσφατο παράδειγμα, η παραίτηση (ο εξαναγκασμός σε τέτοια) του Οδυσσέα Αγρου, που τόσα πρόσφερε, φυσικά, ανιδιοτελώς, αμισθί. Είχαν προηγηθεί τόσοι άλλοι.
Περιστοιχίζονται από «αχυρανθρώπους». Τους χρησιμοποιούν σαν βιτρίνα. Ουδέποτε ζητούν την γνώμη τους και μετά διαμαρτύρονται (δήθεν), ότι είναι μόνοι τους, ότι αυτοί «τα τραβούν όλα», ότι τα περισσότερα μέλη του ΔΣ αδιαφορούν κ.λπ. Μα αυτό, ακριβώς, επιθυμούν. Και τούτο επεδίωκαν όταν τους έβαζαν στην διοίκηση. Διότι γνώριζαν πως δεν επρόκειτο ν’ ασχοληθούν με τα του βετερανισμού, αφού, στην πραγματικότητα, τους είναι αδιάφορος.
Το σχόλιο του 1996, αποσπάσματα του οποίου δημοσίευσα στον 2^ο μέρος των άρθρων, είχε γραφεί μετά την οργανωτική αποτυχία των Βαλκανικών αγώνων, οι οποίοι είχαν διεξαχθεί στο στάδιο, «Γ. Καραϊσκάκης». Το τωρινό γράφεται προ των Βαλκανικών της Θεσσαλονίκης. Και είναι ένα «καμπανάκι» για την διοργάνωση αυτή, στην οποία, πριν αρχίσει έχουν καταρριφθεί ρεκόρ! Ρεκόρ αυθαιρεσίας. Το ένα είναι οι 4 αντί 6 προσπάθειες. Το άλλο είναι η μη συμπερίληψη στο πρόγραμμα του αγωνίσματος του βαρέος οργάνου. Εχουμε τον πολλάκις πρωταθλητή κόσμου, τον Βασίλη Μαγγανά, και η ΟΕΒΑΣ τον αγνοεί; Ποιός «εγκέφαλος» το αποφάσισε; Ο ίδιος που επιβάλλει ΕΤΣΙΘΕΛΙΚΑ τις 4 προσπάθειες; Μήπως τον ζηλεύει; Και ο Μαγγανάς τι κάνει γι’ αυτό; Και τι λέει;
Ισχυρίζονται ότι δεν επαρκεί ο χρόνος για 6 προσπάθειες. Το έλεγαν από την αρχή, πριν ν' αποφασισθεί η σύμπυξη των αγώνων, λόγω των εκλογών. Οι άλλοι Βαλκάνιοι πώς τα κατάφερναν; Είναι θαυματοποιοί;
Για το ζήτημα των 4 προσπαθειών, θα θέσω μερικά ερωτήματα:

Η Αννα Βερούλη (κέντρο) και η Σοφία Σακοράφα (δεξιά).

*Πώς η πρωταθλήτρια Ευρώπης του ακοντισμού, Αννα Βερούλη, αποδέχεται (αφού, σύμφωνα με όσα υποστηρίζει ο πρόεδρος της ΟΕΒΑΣ, η απόφαση ελήφθη ομόφωνα από το ΔΣ), να γίνονται μόνο 4 προσπάθειες; Δεν γνωρίζει ότι διαφορετικός είναι ο αγώνας με 4 βολές από αυτών των 6; Και τι λέει επ’ αυτού ο σύζυγός της, ικανός ακοντιστής, Νίκος Μιχαλόπουλος; Η Βερούλη στην 5^η βολή της πήρε το χρυσό ευρωπαϊκό μετάλλιο το 1982 και το χάλκινο παγκόσμιο το επόμενο έτος. Αλλά και η Σοφία Σακοράφα με την 5^η κατέκτησε το χάλκινο ευρωπαϊκό το 1982. Αρα, «όπερ έδει δείξαι», σχετικά με την διαφορά του αγώνα των 4 προσπαθειών από αυτόν των 6.

*Πώς οι έγκριτοι κριτές, Νίκος Λαγογιάννης, Τάσος Τασούλας και Μιχάλης Κουτσουδάκης, αλλά και οι άλλοι κριτές, που είναι μέλη του ΔΣ της ΟΕΒΑΣ, αποδέχονται αυτή την καταστρατήγηση των διεθνών κανονισμών; Η τήρησή τους δεν είναι θέμα άποψης, όπως γράφει ο κ. Κουτσουδάκης. Ούτε εναπόκειται σε κάποια πλειοψηφία, όπως λέει ο ίδιος. Παραθέτω επί λέξει (δεν έχω αλλάξει το παραμικρό) από το φέισμπουκ:
Michel Koutsoudakis «οταν ενας συμφωνει με μια αποφαση η διαφωνει σημασια εχει η αποφαση εστω και κατα πλειοψηφια αλλοιως πηγαινει σπιτι συγκρισεις ανομοιων πραγματων δεν παραγουν αποτελεσμα».
Ερωτώ, λοιπόν:  Αν, δηλαδή, αύριο ένας φορέας ψηφίσει υπέρ της φοροδιαφυγής και ένας άλλος υπέρ της ελεύθερης δολοφονίας, θα επιτρέπεται να φοροδιαφεύγουμε ή να δολοφονούμε;
Συνέχεια στις ερωτήσεις:
*Πώς τα μέλη της διοίκησης -η συντριπτική πλειονότης των οποίων ΔΕΝ είναι αγωνιζόμενα- αποφασίζουν για λογαριασμό των ριπτών (που αποτελούν το πλέον δυναμικό, κυριολεκτικά και μεταφορικά, τμήμα των βετεράνων) και των αλτών;
*Πώς είναι ομόφωνες οι αποφάσεις, όταν μέλη του προεδρείου και σύμβουλοι της διοίκησης μάς ομολόγησαν ότι αγνοούν τη συγκεκριμένη;
*Μήπως η διοίκηση της ΟΕΒΑΣ έλαβε αυτή την απόφαση θεωρώντας ότι διοργανώνει το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα εθνικών ομάδων ή το Παγκόσμιο Κύπελλο; Διότι μόνο σε αυτούς τους αγώνες πραγματοποιούνται, για λόγους τηλεοπτικούς και συντόμευσης του χρόνου (καθότι διεξάγονται 40 αγωνίσματα σε δύο απογεύματα), 4 προσπάθειες. Αλλά, ταυτόχρονα, στα κάθετα άλματα οι αθλητές, δεν έχουν απεριόριστο αριθμό προσπαθειών. Μπορούν να κάνουν έως 4 αποτυχημένες. Μετά αποκλείονται. Π.χ., περνά κάποιος τα 5,50μ. με την τρίτη προσπάθεια, πάει στα 5,60 και κάνει δύο άνεπιτυχείς. Αυτομάτως φεύγει από τον αγώνα. Να εφαρομοσθεί, λοιπόν, και αυτό στους αγώνες της ΟΕΒΑΣ…
Βεβαίως, όλα αυτά συμβαίνουν με την ανοχή μας. Αν κάποτε αποφασίζαμε (αλλά ΟΛΟΙ), ρίπτες και άλτες, ν’ απέχουμε από τους αγώνες της ΟΕΒΑΣ, έως ότου αλλάξουν τα πράγματα, τι θα έκαναν; Πρωταθλήματα μόνο με δρόμους και κάθετα άλματα;
Οσο για την ΟΕΒΑΣ, υπάρχουν πολλά ερωτήματα για τον λόγο ύπαρξής της με την σημερινή μορφή (εννοώ μέλη ΔΣ και συλλόγους - δορυφόρους) και κατάστασή της. Τα περισσότερα μέλη της διοίκησης είναι διακοσμητικά. Τα υπόλοιπα είναι «αχυράνθρωποι» του Σίμου και της Μελάνας. Και κάποιοι άλλοι «γλείφουν» το «κόκαλο» που τους πετούν. Και δεν αισχύνονται.
Φυσικά και δεν εννοώ -όπως μου καταλογίζουν μερικοί- ότι πρέπει να διαλυθεί ή να διασπασθεί η ΟΕΒΑΣ. Ν’ αναδιοργανωθεί, απαιτείται.

Ερώτηση - κουίζ: Από πού αρχίζει η μετροταινία;

Επειδή δε, έχουν αρχίσει προσπάθειες διαβολής μου (διαδίδουν πως κάνω ό,τι κάνω και γράφω όσα γράφω, διότι θέλω «καρέκλες» και εξουσία) δηλώνω κατηγορηματικά, πως μόνο αυτό ΔΕΝ μ’ ενδιαφέρει. ΔΕΝ μπήκα ως απλό μέλος στο Δ.Σ. του συλλόγου μου, μ’ ενδιαφέρουν αξιώματα; Θέλω μόνο καλούς αγώνες.
Αυτό κάνουμε με τον ΣΕΒΑΣΚ. Και είχα προτείνει προ δύο ετών στην ΟΕΒΑΣ (βλέπε Σίμο Συμεωνίδη, Μελάνα - Μαίρη Συμεωνίδου) να βοηθήσω στο αγωνιστικό. Αυτοί, όμως, μολονότι δήθεν το αποδέχθηκαν, στην ουσία δεν το ήθελαν, γιατί τους μίλησα για όρια βράβευσης, 6 προσπάθειες, καλύτερα προγράμματα αγώνων κλπ. Ως σύλλογος, διοργανώνουμε αγώνες, όπως έχουμε δικαίωμα, με 6 προσπάθειες, επίσημους κριτές (όχι άσχετους, υπέργηρους  ή τραυματίες, επειδή δεν βρίσκουμε άλλους ή που αγνοούν τις ιδιαιτερότητες των κατηγοριών των βετεράνων, όπως συχνά συμβαίνει), τους οποίους αμείβουμε με 15 ευρώ (και οι οποίοι ξέρουν από πού αρχίζει η μετροταινία -και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε, αν όχι, ας ρωτήσει κάποιον σφαιροβόλο που αγωνίσθηκε στην Κεφαλονιά), σωστά όργανα (όχι σφαίρα 6,25κ. αντί 6, όχι σφύρα 6 αντί 7,26κ., όχι μισοσπασμένους δίσκους κ.λπ.), σε σωστές βαλβίδες, όχι σε παγοδρόμια ή σε λάστιχα ατάκτως ερριμμένα (διάδρομος ακοντισμού στο πανελλήνιο πρωτάθλημα στην Κατερίνη)... Βγάζουμε αποτελέσματα χωρίς να παραλείπουμε ολόκληρη κατηγορία, χωρίς ν’ αλλάζουμε, κατά λάθος, φυσικά, το σωματείο αθλητών, χωρίς να κάνουμε λάθος στις επιδόσεις.
Μέγιστη ευθύνη για την συνέχιση της κατάστασης αυτής φέρει - όπως γράψαμε και στα προηγούμενα άρθρα- η «σημαία» του ελληνικού βετερανισμού: Ο παγκόσμιος πρωταθλητής, Βασίλης Μαγγανάς. Την φέρει εξαιτίας, όχι πράξεων, αλλα παραλείψεων. Με την ανοχή του και την σιωπή του. Είναι, επαναλαμβάνω, ακατανόητη, αδιανότητη και ανόητη η στάση του. Πώς καταδέχεται να μετέχει σε αγώνες - «πανηγύρια»; Πώς αποδέχεται να τον μειώνουν συστηματικά; Μία με την μη διεξαγωγή του βαρέος οργάνου στους Βαλκανικούς. Αλλη με κείμενα στο περιοδικό του ΣΕΒΑΣ («Στα 30 χρόνια 1984-2014 ο Σ. Συμεωνίδης είναι ο μοναδικός βετεράνος αθλητής με Ευρωπαϊκό ρεκόρ, στο αγώνισμα του άλματος επί κοντώ Μ80 με 2,40μ.», την στιγμή που ο Μαγγανάς κατέχει ρεκόρ Ευρώπης και κατείχε και κόσμου).

Πώς ο Μαγγανάς ανέχεται να διεξάγονται έτσι αγώνες;

Δεν έχει φωνή να βροντοφωνάξει «φτάνει πια, έως εδώ»; Ούτε καν για τις 6 προσπάθειες μιλάει. Κι όμως, εφέτος αναδείχθηκε πρωταθλητής κόσμου στην σφαιροβολία στην 6^η βολή. Εως τότε ήταν 3^ος. Και μήπως οι αποφάσεις της ΟΕΒΑΣ αποσκοπούν στο να τον σαμποτάρουν; Δεν γνωρίζουν πως στους διεθνείς αγώνες ο Βασίλης κάνει πάντα 6 βολές και όχι 4; Και δεν είναι εις θέση ν’ αντιληφθούν ότι διαφορετικός είναι ο αγώνας των 4 από των 6 προσπαθειών; Βεβαίως είναι. Αλλά δεν τους ενδιαφέρει. Και ο Μαγγανάς δεν αισθάνεται πως επέστη η ώρα να βγει, μπροστάρης αυτός, στην προσπάθεια ν’ αλλάξει η κατάσταση; Δεν αντιλαμβάνεται ότι η στάση του παρεξηγείται (ή, μήπως, όχι) από την πλειονότητα των αγωνιζόμενων βετεράνων;
Αυτά για τώρα...

*Ενα κωμικό και τραγικό έπος (όχι, φυσικά, του Ησιόδου), σε συνέχειες, που θ' αφήσει εποχή. Πρωταγωνιστούν: Ολοι, πλέον, γνωρίζουν. 
Σενάριο, σκηνοθεσία: Διοίκηση της ΟΕΒΑΣ.
Σκηνογραφία: Οι κατά τόπους συνεργάτες της ΟΕΒΑΣ.
Χορηγοί: Σύνδεσμοι βετεράνων, διαχρονικοί αθλητές, ΕΥΔΑΠ (έως πριν από μερικούς μήνες) και, εμμέσως, ο λαός.
Υπεύθυνοι, κατά τον νόμο: Οσοι γνωρίζουν και δεν μιλούν.
Σύμβουλος κειμένου (την ιστορία την έχουν γράψει άλλοι, απλώς την αποτυπώνω στο διαδίκτυο, ώστε να έλθει εύληπτη στις οθόνες σας): Νίκος Α. Κωνσταντόπουλος.

Εννέα φορές ανέβηκε η ελληνική σημαία στον ιστό των νικητών

Εννέα μετάλλια (δύο χρυσά, πέντε ασημένια, δύο χάλκινα) είναι ο απολογισμός της Ελλάδος στο παγκόσμιο πρωτάθλημα στίβου βετεράνων (ή διαχρονικών ή μάστερς) αθλητών, που διεξήχθη στην Λιόν (Γαλλία). Φυσικά, η συγκομιδή θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερη, αν δεν απουσίαζαν, για διάφορους λόγους (κυρίως οικονομικούς), αρκετοί αθλητές, που θα μπορούσαν ν’ ανεβούν στο βάθρο των νικητών. 

Ο Βασίλης Μαγγανάς ήταν ξανά ο πρωταγωνιστής για την Ελλάδα.

Ολες οι χώρες, βεβαίως, είχαν απουσίες (πάντα αυτό συμβαίνει στους αγώνες των βετεράνων, δεδομένου ότι τις δαπάνες τής συμμετοχής τις αναλαμβάνουν οι ίδιοι οι αγωνιζόμενοι), αλλά υπάρχουν συγκεκριμένοι Ελληνες αθλητές, που μπορούσαν να προσθέσουν μετάλλια στη συλλογή της χώρας μας. Ισως, εφόσον υπάρχουν χρήματα, η ελληνική ομοσπονδία βετεράνων (ΟΕΒΑΣ) μελλοντικά να πρέπει να ενισχύει, με κάποιο τρόπο, όσους είναι ικανοί να σηκώσουν την ελληνική σημαία στον ιστό των νικητών. 

Την τελευταία ημέρα, ο Δημήτρης Γαζής (35-39) κατετάγη 10^ος στο πένταθλον ρίψεων με 1.934 βαθμούς. Οι επί μέρους επιδόσεις του ήταν: Σφυροβολία 30,44μ. (372 βαθμοί), 12,03μ. σφαιροβολία (635), 33,23 δισκοβολία (538), 35,88 ακοντισμός (389), ενώ ακυρώθηκε στο βαρύ όργανο. Εχασε την ευκαιρία να προσεγγίσει ή και να ξεπεράσει τους 2.400 βαθμούς και να κερδίσει και μία θέση.

Ο Κύπριος, Πέτρος Μητσίδης κατέκτησε άλλο ένα μετάλλιο, το ασημένιο με 3.365 β., έναντι 3.384 του νικητή, του Γερμανού, Χ. Σάμπο. Στα 2.000μ. στιπλ, αγωνίσθηκε ο Γιώργος Χατζηβασιλείου (60-64), αλλά δεν τερμάτισε. 
Ας υπενθυμίσουμε και τους Ελληνες μεταλλιούχους:
Βασίλης Μαγγανάς (60-64): 1^ος στην σφαιροβολία, 2^ος στην σφυροβολία και στο βαρύ όργανο. 
Συμεών Συμεωνίδης (80-84): 2^ος άλμα επί κοντώ και 80μ. μ’ εμπόδια, 3^ος στο άλμα τριπλούν. 
Σταύρος Γεωργίου (35-39): Χρυσό στο άλμα τριπλούν. 
Κοσμάς Καπασακάλης (80-84): 2ος στα 400μ. 
Ανδρέας Πολυχρονόπουλος (90-94): Χάλκινο στο άλμα εις μήκος. 
Η συμμετοχή ήταν τεράστια. Υπολογίζεται ότι ξεπέρασε τις 8.000. Το δε αγωνιστικό επίπεδο του πρωταθλήματος ήταν ιδιαίτερα υψηλό, σχεδόν σε όλες τις κατηγορίες ηλικίας και των δύο φύλων. Αλλωστε, όπως έχουμε αναφέρει σε άλλο σημείωμά μας, μετέσχον ακόμη και «χρυσοί» Ολυμπιονίκες και πρωταθλητές κόσμου.

Μεγάλες μορφές του στίβου στο Παγκόσμιο βετεράνων

Ο Ντάινις Κούλα.

«Χρυσοί» Ολυμπιονίκες και πρωταθλητές κόσμου, Ευρώπης, Αμερικής, Αφρικής κ.λπ. ήταν ανάμεσα στις πολλές χιλιάδες (σύμφωνα με τις δηλώσεις, πάνω από οκτώ), που αγωνίσθηκαν στο παγκόσμιο πρωτάθλημα στίβου βετεράνων (ή διαχρονικών ή μάστερς) αθλητών, στη Λιόν (Γαλλία). Ψάχνοντας τ’ αποτελέσματα για τους Ελληνες, αλιεύσαμε μερικά σπουδαία ονόματα του παγκόσμιου κλασικού αθλητισμού. Πρωταθλητές, οι οποίοι, μη επαναπαυόμενοι στις δάφνες του παρελθόντος, τόλμησαν να συναγωνισθούν αθλητές με σαφώς μικρότερες επιτυχίες, μη φοβούμενοι τι θα σχολιάσει κάποιος αν δεν νικούσαν. Οπως και συνέβη σε μερικές περιπτώσεις. Σας παρουσιάζουμε αυτούς που, σχεδόν τυχαίως, βρήκαμε. Μπορεί, βεβαίως, να υπάρχουν και άλλοι.
Ντάινις Κούλα (Λετονία, κατηγορία ηλικίας 55-59): 3^ος στον ακοντισμό με 54,01 (όργανο 0,7κ.). Είναι ο νικητής των Ολυμπιακών αγώνων της Μόσχας, το 1980, και 3^ος στο 1ο πρωτάθλημα κόσμου, στο Ελσίνκι (Φινλανδία) το 1983. Το ατομικό του ρεκόρ, με το παλαιό ακόντιο, είναι 92,06μ.

Ο Τζέιμς Μπέκφορντ.

Τζέιμς Μπέκφορντ (Τζαμάικα, 40-44): Νίκησε στο μήκος με 7,40μ. Ατομικό ρεκόρ 8,62μ. και 17,92μ.(!) στο τριπλούν, αγώνισμα στο οποίο δεν έπαιρνε μέρος στις μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις. Ηταν 2^ος στους Ολυμπιακούς του 1996 και 4^ος το 2004, στην Αθήνα. Σε παγκόσμια πρωταθλήματα αναδείχθηκε 2^ος το 1995 και το 2003, 4^ος το 1997, 6^ος το 2007, 7^ος το 2001 και 9^ος το 2005. Στον κλειστό στίβο ήταν 2^ος στον κόσμο το 2004 και 5^ος το 1997 και το 1999.

Ολγκα Τσερνιάβσκαγια (Ρωσία, 50-54): Πρώτευσε στην δισκοβολία (1κ.) με παγκόσμιο ρεκόρ της κατηγορίας (46,11μ.). Είχε αναδειχθεί πρωταθλήτρια κόσμου το 1993 και 3^η το 1995, 5^η στους Ολυμπιακούς της Βαρκελώνης (1992) και 6^η στης Ατλάντα (1996), 2^η στο πρωτάθλημα Ευρώπης του 1990 και 5^η το 1994. Είχε μετάσχει και στους Ολυμπιακούς της Αθήνας, στα 41 της, αλλά κατετάγη 21η. Το ατομικό της ρεκόρ είναι 68,38μ.
Ράιμοντ Χεχτ (Γερμανία, 45-49): Νίκησε στον ακοντισμό με 60,70μ. (0,8κ.). Με 92,60μ. είναι 4^ος στην κατάταξη όλων των εποχών με το καινούργιο ακόντιο. Ο σχεδόν «αιώνιος 4^ος ή 5^ος»: 4ος στους Ολυμπιακούς του 1996 και του 2000 και στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του 1995, 5^ος στα παγκόσμια του 1999 και του 2001 και στα Ευρωπαϊκά του 1994 και του 2002. Μοναδικό μετγάλο μετάλλιό του: Το χάλκινο ευρωπαϊκό του 1998.
Βασίλι Σοκόβ (Ρωσία, 45-49): 3^ος στο τριπλούν με 13,32μ. Το ατομικό του ρεκόρ είναι 17,59μ. Είχε αναδειχθεί 9^ος στους Ολυμπιακούς του 1992, 4^ος στο πρωτάθλημα κόσμου το 1991, 4^ος και 5^ος σε πρωταθλήματα Ευρώπης (το 1994 και το 1998, αντιστοίχως) και δύο φορές 3^ος σε Ευρωπαϊκούς κλειστού στίβου (1992, 1994). 

Η Ολγκα Τσερνιάβσκαγια.

Ερικς Ραγκς (Λετονία, 40-44): Επικράτησε στον ακοντισμό με 70,17μ. Ηταν 7^ος στους Ολυμπιακούς του 2004, 6^ος στο πρωτάθλημα κόσμου το 2005 και 4^ος στο Ευρωπαϊκό το 2002. Το ατομικό του ρεκόρ είναι 86,47μ.

Ματίας Σούνεμπορν (Σουηδία, 40-44): Νίκησε στα 400μ. με 49’’34, αν και υπήρξε πολύ καλός άλτης του μήκους, με ρεκόρ 8,21μ. Το 1996 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο μήκος στους Ευρωπαϊκούς κλειστού στίβου και ήταν 8^ος στους Ολυμπιακούς. Το 1995 αναδείχθηκε 2^ος στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του κλειστού και το 1998 5^ος στο πρωτάθλημα Ευρώπης. Το 1993, με την εθνική Σουηδίας πήρε την 8^η θέση στο παγκόσμιο πρωτάθλημα στα 4Χ100μ.
Σον Μπόουνς (Ν. Αφρική, 40-44): Τερμάτισε 2^ος στα 110μ. μ’ εμπόδια (ύψος 0,991μ.) με 14’’53. Από το 2001 κατέχει το ρεκόρ Αφρικής στα 60μ. μ’ εμπόδια (κλειστός στίβος) με 7’’52, ενώ από το 2001 έως το 2012 κατείχε το αντίστοιχο των 110μ. με 13’’26. Αναδείχθηκε 3^ος στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του κλειστού του 2001 στα 60μ. μ’ εμπόδια. Στα 110μ. νίκησε στο πρωτάθλημα Αφρικής το 1998 και το 2002 και στους αγώνες της Βρετανικής Κοινοπολιτείας (με Μ. Βρετανία, Αυστραλία, Καναδά και δεκάδες χώρες) το 2002.

Από… έφηβους και το όγδοο και το ένατο παγκόσμιο μετάλλιο

Δεύτεροι ο Κοσμάς Καπασακάλης στα 400μ. και ο Συμεών Συμεωνίδης στα 80μ. μ' εμπόδια
 

Ο Κοσμάς Καπασακάλης.

Τελικά, ήλθαν και το όγδοο και το ένατο μετάλλιο (ασημένια, αυτή την φορά) για την Ελλάδα στο παγκόσμιο πρωτάθλημα στίβου βετεράνων (ή διαχρονικών ή μάστερς) αθλητών, το οποίο διεξάγεται στη Λιόν (Γαλλία). Εστω και με καθυστέρηση μιας ημέρας. Οχι ότι δεν αναμέναμε πως ο Κοσμάς Καπασακάλης (κατηγορία ηλικίας 80-84 ετών) θ’ ανέβαινε στο βάθρο των νικητών. Ή ότι δεν πιστεύαμε πως ο Συμεών Συμεωνίδης (80-84), θα κατάφερνε το ίδιο στα 80μ. μ' εμπόδια. Αλλά να, προσδοκούσαμε πως ο Βασίλης Μαγγανάς (60-64) θα κατακτούσε και τέταρτο ατομικό μετάλλιο, όπως μας έχει συνηθίσει και του Καπασακάλη θα ήταν το ένατο και του Συμεωνίδη το δέκατο. Ομως, άνθρωπος είναι, όχι μηχανή, δικαιούται να βρεθεί κι αυτός σε μια κακή (πόσο σχετικό είναι αυτό…) ημέρα και να καταταγεί «μόλις» 4^ος, στους 30 που αγωνίσθηκαν στο πένταθλον ρίψεων.

Ο 81 ετών, Καπασακάλης τερμάτισε 2^ος με 1’19’’31, έναντι 1’18’’47 του νικητή, του Αυστραλού, Ντέιβιντ Καρ. Είναι παράδοξο το γεγονός ότι ο Καρ είναι 83 ετών και ο Ελληνας πρωταθλητής νίκησε όλους τους… νεότερους (80 χρόνων) αλλά όχι τον πιο ηλκιωμένο.
Το τρίτο του μετάλλιο (έχει άλλο ένα ασημένιο κι ένα χάλκινο) συνέλεξε ο Συμεωνίδης, τερματίζοντας σε 18''07, έναντι 16''67 του νικητή, του Γερμανού, Ρολφ Μπέρτραμ.
Ο Μαγγανάς συγκέντρωσε 3.881 βαθμούς. Τον ξεπέρασαν ο Αμερικανός, Τζον Γκόλντχαμερ 4.596, ο Ουκρανός, Α. Βλασόβ 3.978 και ο Εσθονός, Λ. Τάλπσεπ 3.949. Εως και το τρίτο αγώνισμα ο Μαγγανάς ήταν 2^ος, αλλά είχε καταστεί φανερό πως σχεδόν όλα θα κρίνονταν στον ακοντισμό, στον οποίο υστερεί. Απείχε πολύ από τον Αμερικανό, ενώ τον «κυνηγούσαν» αρκετοί. Ο ακοντισμός τον «κατέστρεψε». Ερριξε μόλις 29,52μ. και δεν μπόρεσε ν’ ανατρέψει την κατάσταση στο βαρύ όργανο.

Αναλυτικά οι επιδόσεις του, η θέση του σε κάθε αγώνισμα και οι βαθμοί που πήρε: Σφυροβολία 49,26μ. (2^ος – 917), σφαιροβολία 13,18 (4^ος – 879), δισκοβολία 36,09 (14^ος – 631), ακοντισμός 29,52 (18^ος – 467), βαρύ όργανο 18,59 (2^ος – 987).
Από την παράθεση των επιδόσεων, λοιπόν, είναι φανερό πως, μπορεί μεν να λέμε ότι τον κατέστρεψε ο ακοντισμός, αλλά, κατά την άποψή μας, σημαντικότερο αρνητικό ρόλο διαδραμάτισαν οι κακές, για εκείνον, επιδόσεις στην σφαιροβολία και στην σφυροβολία. Μόνο την σφαίρα αν έριχνε περίπου στα 14-14,10μ. θα ήταν 3^ος. Αλλά η ιστορία δεν γράφεται με τα «αν»…
Τέλος πάντων, ο Μαγγανάς επιστρέφει μ’ ένα χρυσό (σφαιροβολία) και δύο ασημένια μετάλλια (σφύρα, βαρύ) και μια 4^η θέση. Ουδόλως ευκαταφρόνητος απολογισμός για ένα πρωτάθλημα κόσμου!

Η Αναστασία Θωμαΐδου.

Εξαιρετική εμφάνιση πραγματοποίησε η Αναστασία Θωμαΐδου (35-39) στον τελικό των 1.500μ. Τερμάτισε 5^η με 4’51’’44. Η Θωμαΐδου ως νεάνις ήταν πολύ καλή 400άρα. Τα μετάλλια κατέκτησαν οι Σ. Αρούα (Ισπανία) 4’41’’24, Ρ. Μπερνς (Μ. Βρετανία) 4’43’’45 και Τζ. Λόκερ (Μ. Βρετ,) 4’44’’60.΄
Την 11^η θέση (ή, κατά άλλη, επίσημη, επίσης, εκδοχή των διοργανωτών, την 13η) κατέλαβε ο Οδυσσέας Αγρος (50-54) στα 3.000μ. στιπλ με 12’31’’28 (ή με 12’56’’45, αν είναι 13ος). 
Τα προβλήματα με τ’ αποτελέσματα είναι συχνά. Στο βάθρο ανέβηκαν οι Σ. Πέρεθ (Ισπανία) 10’38’’09, Στ. Λαντσούτσκι (Πολωνία) 11’00’’75 και Κρ. Ντίγκαν (Καναδάς) 11’04’’34.
Ο Γιάννης Χουλίδης (60-64) προκρίθηκε, ως 16^ος, στους 20, στον ημιτελικό των 100μ. μ’ εμπόδια με 18’’99 κι εκεί πήρε την 13^η θέση με 18’’67. Ο Γιώργος Χατζηβασιλείου κατετάγη 18^ος στον προκριματικό με 21’’92.
Ο Αντώνης Καταντωνάκης (35-39), τέλος, στον ημιτελικό των 400μ. ήταν 21^ος με 52’’53 (είχε  κάνει 52’’41 στον προκριματικό).
*Αλλη μία επιτυχία για την Κύπρο σημείωσε ο Πέτρος Μητσίδης (35-39 ετών). Κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στην σφαιροβολία με 15,32μ.

**Επειτα από αρκετές ημέρες οι Γάλλοι έβαλαν στην ιστοσελίδα των αγώνων τα τελικά αποτελέσματα. Από αυτά προκύπτει ότι ο Αγρος τερμάτισε 13ος με 12’56’’45.   

Ανδρέας Πολυχρονόπουλος: Εφηβος ετών… 93!

Είναι σχεδόν 93 ετών. Και τρέχει. Και πηδάει. Μήκος. Και στο παγκόσμιο πρωτάθλημα στίβου βετεράνων (ή διαχρονικών ή μάστερς) αθλητών, το οποίο διεξάγεται στη Λιόν (Γαλλία), ο Ανδρέας Πολυχρονόπουλος κατέκτησε για την Ελλάδα το 7^ο μετάλλιό της. Ηταν χάλκινο. Το πήρε στην κατηγορία των 90-94 χρόνων, μ’ επίδοση 1,42μ., την οποία σημείωσε με άνεμο αντίθετο 2,1μ. ανά δευτερόλεπτο. Νίκησε ο Γερμανός, Γκ. Βίντολφ (90 ετών) με 2,30 (άνεμος +0,7μ.), και ακολούθησε ο Ιάπων, Χ. Μιγιαμότο (91) με 2,08 (-0,4μ. ο άνεμος).

Στο ίδιο αγώνισμα, αλλά στην κατηγορία 80-84 ετών, ο Συμεών Συμεωνίδης με 2,89μ. κατετάγη 8^ος στους 11. Τα μετάλλια κατέκτησαν οι Ντ. Ρίτσαρντς (ΗΠΑ) 3,78, Τ. Γιούντιλα (Φινλανδία) 3,69 και Ρ. Κρος (Ν. Αφρική) 3,49.
Η Αναστασία Θωμαΐδου (35-39) προκρίθηκε στον τελικό των 1.500μ. ως 4^η, στις 29, με 5’03’’71. 
Ο Αντώνης Καταντωνάκης (35-39), τέλος, πέρασε στον ημιτελικό των 400μ. με την 23^η επίδοση (52’’41) στους 48.